Frederik Paludan Müller


Poezio - Poem by Frederik Paludan Müller

Kial oron mi ne plu posedas
kaj malriĉa vagas en la mond',
mi - antaŭe brila kiel suno
sin levanta de la horizont'? -
Tiel vi demandas - jen, la sorto
min de l' hejmo prenis sen kompat',
kaj de l' paco iris mi al mondo,
kie kontraŭ fraton batas frat'. -
Sed okaze perlon mi ekvidis; -
tiam laca estas la anim',
la okulo sata de belaĵoj
kaj de tera ĝojo, zorgo, tim'! -
Tian perlon mi neniam trovis,
en unika belo brilis ĝi!
Tian brilon, helon kaj purecon
en la mond' neniam vidis mi.

Ĝi ne nur allogis la okulon;
ĝi fariĝis la konsol' de l' kor';
per espera ĝoj' ĝi min plenigis
kaj surpirturment en ĉiu hor'.
Kiam ĝi lumigis la okulon,
venis al la kor' ĉiela ĝoj';
ĝi heligis la malbelan mondon,
min riĉigis sur mizera voj'.

Monon, eĉ multegan mi proponis
al la posedanto de l' trezor'.
Sed de mi la tuton li postulis,
- tiel granda estis la valor'!
Ĉion donis mi ĝin akiri,
min almozpetanto faris ĝi;
malaperis riĉo - nur la PERLO
ĉiam kara, restas nun ĉe mi!


Comments about Poezio by Frederik Paludan Müller

There is no comment submitted by members..



Read this poem in other languages

This poem has not been translated into any other language yet.

I would like to translate this poem »

word flags

What do you think this poem is about?



Poem Submitted: Thursday, June 21, 2012



[Hata Bildir]