Behçet Necatigil Poems

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı.
...

Love, you put off till tomorrow
Timid, reverent, tongue-tied.
Unknown you remained
To all your kin.

Through concerns never ending,
(I know you never wanted it that way)
The feelings that welled in your heart
Never swelled
When a glance was enough to reveal everything.

You expected longer days to come
Speaking of love in minutes was ugly to you
That the years would pass in such a hurry,
In such a fuss never crossed your mind.

In your secret garden
There were flowers
blossoming at night, alone.
You regarded too trifling to give
Or somehow, you hadn't enough time.
...

Çoklarından düşüyor da bunca
Görmüyor gelip geçenler
Eğilip alıyorum
Solgun bir gül oluyor dokununca.

Ya büyük şehirlerin birinde
Geziniyor kalabalık duraklarda
Ya yurdun uzak bir yerinde
Kahve, otel köşesinde
Nereye gitse bu akşam vakti
Ellerini ceplerine sokuyor
Sigaralar, kâğıtlar
Arasından kayıyor usulca
Eğilip alıyorum, kimse olmuyor
Solgun bir gül oluyor dokununca.

Ya da yalnız bir kızın
Sildiği dudak boyasında
Eşiğinde yine yorgun gecenin
Başını yastıklara koyunca.

Kimi de gün ortası yanıma sokuluyor
En çok güz ayları ve yağmur yağınca
Alçalır ya bir bulut, o hüzün bulutunda.
Uzanıp alıyorum kimse olmuyor
Solgun bir gül oluyor dokununca.

Ellerde, dudaklarda, ıssız yazılarda
Akşamlara gerili ağlara takılıyor
Yaralı hayvanlar gibi soluyor
Bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor
Yollar, ya da anılar boyunca.

Alıp alıp geliyorum, uyumuyor bütün gece
Kımıldıyor karanlıkta ne zaman dokunsam
Solgun bir gül oluyor dokununca.
...

Many like her end up here
Yet no passer-by cares
I bend down and pick her up
She becomes a pale rose when I touch.

Wandering in one of those big cities
Among the crowd at bus stops
Or in a far-off corner of the country,
In a café or in a hotel
Wherever she goes at these late hours
She hides her hands in her pockets
Flowing slowly among the
Cigarettes and papers
I bend down and pick her up, she becomes no one
But a pale rose when I touch.

Or in the wiped off lipstick
Of a lonesome girl
As she rests her head on the pillows
On the edge of the weary night.

Sometimes even in the middle of the day she sidles up
Mostly in fall you know when a cloud descends
and it rains, in that cloud of sorrow
I reach out and pick her up, she becomes no one
But a pale rose when I touch.

In hands, between the lips, in wild scripts
She is caught by the night nets
panting like a wounded animal
smothered, wanting to flee
Through the roads through memories.

Again and again I bring her back, all night she lies awake,
Tosses and turns in the dark and becomes
A pale rose when I touch.
...

Yürür asfalt ovalarda abdal.
Vitrinlerin düşen kepenklerinde
Hep hüzün çeşmeleri: lambalar.

Yüzer gibi önce bir tulum yavaşça
Yanaşır kıyımıza eski diclelerden
Ve fırlar ilk bedevî, dalar çadırımıza.

Nerde bu leylâ, aslı nerde?
Çıkartmalar, yağma ve leylâ!
Vurur ferhat dağlarına abdal - -
Bir fener olacak ilerde bir yerde.

Sığ sulara dönen yorgun gemiler
Yangın ve tütün içinde arar da
Görmez geçer sönmüş eski feneri - -
Bir ses çınlar karanlıkta: Kayalar!

Ateşin daha yeni bulunduğu çağlarda
Yine böyle yanardı bu lambalar,
Sonra asfalt ovalarda
Akan seller ve abdal.
...

On the asphalt plains walks the dervish
Over falling shop shutters forever
Linger the fountains of sorrow: lamps.

First slowly like a flowing skin bag
from tigresses of old, it glides up to our shores
and the first bedouin leaps up and enters our tent.

Where then is leyla, and where is aslı?
Raids and plunders and leyla!
The dervish hurls himself into the ferhat mountains -
There must be a lighthouse somewhere ahead.

Weary boats returning to shallow waters
Searching for the old quenched lighthouse
They cannot see for fire and tobacco smoke -
A voice rings out in the darkness: the rocks, the rocks!

Even in the ages when fire was first found
The lamps still burned as they do now,
Then later on the asphalt plains
Came the floods and the dervish.
...

Ve şairler boyuna kimlere yazarlar?
Yıkılmış köprülerin başında
Ürkmüş biri inliyorsa
Ve şairler onlara geldimlere yazarlar.
...

And for whom do the poets always write?
If at the edge of bridges ruined
Someone howls in a terrified abyss
And for those I am heres do the poets always write.
...

Kızmak için nedenler
Çoğalır yaşlandıkça
Anımsanır, yapılmamalıydı
Şunlar şunlar gençlikte.

Bir güzel bir şiir, güzel bir öykü
İçin yaşarız daha bir süre
Tartarak
Gençliğimiz ne çekti bozuk basküllerde.

Gün sayardık
Günler bitti.
...

Reasons to fret
Breed older and older you get,
Recollect, all those things
Better not to be done, in youth.

For a good poem or a short story
We keep living for a while
And on broken scales
Weighing our youth

We counted days
Left no more.
...