Charlotte Van den Broeck Poems

Some places are so small
they'd fit on the tip of a finger.
I try to point at where everything was
but I can barely remember.

Among the rubble of forgetting stands
my grandfather's bookcase and that Sunday afternoon
when we read the atlas together, his finger
resting on the capital of Romania.

‘A smashing bunch of slags' they had, he said
and I thought a slag was some sort of Eiffel Tower
and resented him for never
bringing me back a miniature version.

Later I learned that borders and grandfathers are relative.
Only that afternoon is marked in the atlas
by raised alphabet letters, as the afternoon
when I still saw in him the most perfect guide.
...

Bij het meer staan een naakte grootvader en een kind.
We besluiten dat dat natuurlijk is
kijken beleefd naar onze tenen bij het uitkleden.

We dringen onze wangen op tot een glimlach
met één blik verdwijnt de onschuld van mijn badpak.
Zo glijden we het water in, schalks.

We zwemmen naar de overkant, schoolslag
voelt vreemd zonder de contouren van een zwembad.
Ik vertel over de borsten van mijn moeder, drijvend
op het badwater en hoe dat in strijd lijkt met de zwaartekracht.

Op je slaapzak roken we sigaretjes, ik voor het eerst.
Mijn tandvlees voelt als een gedroogde abrikozenpit,
maar ik zeg dat ik het lekker vind.

's Ochtends brandt de zon ons naar buiten,
vinden we naast de tent het dode kuiken.
Wat het ook was, het was weerloos.
...

A grandfather and child stand naked at the edge of the lake.
We decide that this is natural,
stare politely at our toes whilst stepping out of our clothes.

We force our cheeks into a smile.
One glance wipes away the innocence of my bathing suit.
This is how we glide into the water, impish.

We swim across the lake, breaststroke
feels strange without the contours of a swimming pool.
I talk about my mother's breasts floating on the water in the bath.
How they seemingly contradicted gravity.

We smoke ciggies on top of your sleeping bag, for me a first.
My gums feel like a dried apricot stone,
but I tell him it tastes all right.

In the morning the sun burns us out of our tent,
where we find the dead chick.
Whatever it was, it was defenceless.
...

Er heerst hier een lichtheid die tegenwringt.
We lijken uitgespeelde kinderen in de hoek
van de speelkamer, die met hun vuisten op de mat
schreeuwen dat hun lichaam niet langer in hun omtrek past.

In het middaguur staren we met dikke kameleonogen in de zon.
De wereld veegt in grove wascolijnen.
Er is geen merkbaar verschil tussen de hand en de tafel
enkel de overgang van materie.

In de uitvergrote korrels van dansende pixelbeelden
zwiert het meisjeshaar in lange staarten, meisjeshaar
dat nog geen troef is, maar een last bij het spelen
bij het lopen zijn het net zwepen.

De loomheid drukt alles naar beneden:
meer massa op evenveel oppervlakte
waardoor er ergens aan de zijkanten van de wereld
dingen over de randen vallen.

Er heerst hier een lichtheid die tegenwringt.
Alsof het allemaal maar een knikkerbaan is
een weg van boven naar beneden
tot iemand ons weer optilt.
...

There's a lightness in the air that wrings.
We look like kids washed up in the corner
of the playroom, fists bawling on the mat,
screaming that their bodies are bursting at the seams.

At noon we stare into the sun with bulging chameleon eyes,
the world smudged in coarse grease pencil lines.
There's no noticeable difference between the hand and the table
just the transition of matter.

In the wavering image of magnified pixels
a girl's hair sways in long ponytails, hair
that isn't yet a trump card but a burden when she plays.
When she walks the tails swish like whips.

A lethargy weighs everything down:
more mass on top of the same surface area
causing things to tumble off somewhere
along the margins of the world.

There's a lightness here that wrings.
As if it's all just a marble alley
a way from up to down
until someone lifts us up again.
...

Vingertoppen, zuignappen, vooral niet slapen nu
als je niet gaat slapen nu, dan zullen we praten nu
dan kunnen we praten, hier, boven deze lakens
over de bleke heuvels aan de andere kant van het water
de zoden van het gras waarin we zaten
waarin we nog niet samen zaten, zomers
die we afzonderlijk meemaakten, het lichter van onze haren
en het langer van de dagen, hier, boven deze lakens

vooral niet breken nu, de schorpioenen in mijn boekenkast
zijn op reis vannacht, het is veilig nu, de warmte
op de ramen, de damp op je verhalen, het is bijna
ochtend boven deze lakens nog een laatste uur, hier
in mijn lome lendenen, blijf, nog even praten nu
in de lome lendenen van mijn lijf

over: buikholtes, komkommertijd, het verre land in mijn oren
de takken van robuuste bomen langs de klanken van de woorden
hier, koortsdromen, hier, boven deze lakens knoesten van handen
en kommen van dorst, witte lelies voor de woonkamer, de wanden
vergeten blauwdrukken, de onschuld van regenwormen
in een kindermond, we kunnen praten hier, boven deze lakens.
...

Fingertips, suction pads, don't fall asleep now
if you don't fall asleep now we will talk now
we can talk, here, on top of these sheets
talk about the pale hills across the water,
the sods of grass where we sat
where we hadn't sat together yet, summers
we experienced separately, the lighter of our hair
and the longer of the days, here, on top of these sheets

make sure you don't break now, the scorpions in my bookcase
are travelling tonight, it's safe now, the heat
on the windows, the steam from your stories, it's almost
morning on top of these sheets, a final hour, here
in my languid loins, stay, talk a little now
in the languidness of my loins

about: bellybuttons, the silly season, talk a distant land in my ears
the branches on sturdy trees lining the sound of the words
here, fevered dreams, here, on top of these sheets knurs for hands
and bowls of thirst, white lilies in the living room, the walls
long-forgotten blueprints, the innocence of rain worms
in a child's mouth, we can talk here, on top of these sheets.
...

Sinds ik geboren ben, woedt er in de onderbuik van mijn moeder
een enorme stierenkop. Hij raast door haar verlaten lijf

en maakt littekens in de braakliggende moeder, soms
weet ze niet zo goed wie ik ben, dat is verontrustend

want ooit paste ik helemaal in haar, gelukkig
ben ik volgens de astronomische constellatie van de Kreeft

genotzuchtig, betrouwbaar en creatief. Hierin vindt ze houvast,
een godsbewijs tussen vruchtwater en heelal.

Als we witlof met hesp in de oven aten, kreeg ik het kaaskorstje.
Helemaal. Omdat ik het wilde.

Liefde is iets wat ik ken uit een kookpot,
altijd twee extra scheppen op een vol bord

een tweede koekje in de gele pudding verstopt.
Dat is een veelvoorkomende vorm van moederlijk gedrag:

‘De opvulling van het jong'.
Door de holte die ik in haar naliet, wilde ze mij vol en rond.

Op een ochtend kondigde ik haar dan de komst van de kleine borsten aan.
Ze was daar dagenlang kapot van.

Uiteindelijk kreeg ik een bh,
één met Hello Kitty erop.

Vanuit haar buik bonkte de briesende stierenkop.
Een holte is pas een leegte als er niets meer in past.

Langzaam fossiliseerden we in twee aparte wezens.
Het is niet zeker

wie van ons het insect en wie
de barnsteen werd.
...

Ever since I was born an enormous bulls head rages
in my mother's belly. It's on a rampage in her empty womb

creating scars in the fallow mother. Sometimes
she doesn't quite recognise me, which is troubling

because at one time I fitted inside her perfectly. Luckily,
according to the astronomical constellation of Cancer

I'm pleasure seeking, reliable and creative. She finds this consoling,
an article of faith connecting amniotic fluid to the universe.

Whenever we had chicory baked with gammon, I'd get the crust of cheese.
All of it. Because I'd asked for it.

The love I know is dished up from a casserole,
the two extra helpings on a full plate

that second biscuit hidden in the yellow pud.
This is a typical feature of motherly conduct:

‘Stuffing ones young'.
In exchange for the void I left in her, she wanted me full and round.

Then came the morning I announced the arrival of two small breasts.
The news broke her spirit for days.

Eventually she handed me a bra,
emblazoned with Hello Kitty.

Deep inside her belly raged the snorting bulls head.
A void is emptiness only when nothing else will fit.

Gradually we fossilised into two separate creatures.
We can no longer tell

who became the insect and who
turned into amber.
...

Een stap naar links
en je valt buiten de bladspiegel, lig daar
buiten ogen om, buiten schreeuw en leugen om

lig daar tussen al wat bleek en slapend is en niet
geschreven wordt en blijf

liggen, stil en alsof
en slijtvast op de naad
die loopt tussen slagader en verhaal

je moet nog zoveel mensen voor me zijn
je moet nog
...