Cristina Ali Farah Poems

Nel gruppo di donne
Sono di madre europea
questo mi distingue

Un'adolescente snodata
Sulla sabbia, in mezzo alle coetanee
cado giù in spaccata
Attenta che ti strappi
Goccerai sangue
Ceeb

Non troverò marito
Non sono pura, chiusa, bella
Quelle piccole labbra pendenti
sono brutte
Caado

Idil così orgogliosa
al centro di tutti
Le gambe immobili
un fiore sul pube
un abito largo

Sarò mai presa anch'io dai venti?
Aliti insani che risalendo le viscere
Mi penetreranno i pensieri?
Insetti prenderanno la mia mente?
Un segno sul corpo
mi scompenserà?

Ci laviamo con le altre donne
I miei figli sono i loro figli
Voglio tenere insieme tutti i pezzi
Indossare l'abito con le altre
Senza di loro, vecchie e adolescenti,
storpie e bellissime, bianche e nere,
io non esisto
Sono donna finché loro esistono


Ceeb: vergogna
Caado: in somalo questo termine ha
significati differenti. Indica infatti una consuetudine,
una tradizione ma anche un carattere o comportamento
e infine la mestruazione, il sangue mestruale.
...

Στην ομάδα των γυναικών
Είμαι από μάνα ευρωπαία
αυτό με ξεχωρίζει

Μια έφηβη ευλύγιστη
Στην άμμο, ανάμεσα στις συνομήλικες
πέφτω κάτω σε σπαγγάτ
Πρόσεχε, θα σχιστείς
Θα στάξεις αίμα
Εέμπ

Δεν θα βρω άντρα
Δεν είμαι αγνή, κλειστή, όμορφη
Αυτά τα μικρά κρεμασμένα χείλη
είναι άσχημα
Ααντό

Ιντίλ, τόσο περήφανη
στο κέντρο όλων
Πόδια ακίνητα
ένα λουλούδι στο εφήβαιο
ένα φαρδύ φόρεμα

Θα με πάρουν ποτέ κι εμένα οι άνεμοι;
Νοσηρές ανάσες που ανακατεύουν τα σπλάχνα
Θα διεισδύσουν στις σκέψεις μου;
Έντομα θα μου πάρουν το μυαλό;
Ένα σημάδι στο σώμα
θα με αχρηστέψει;

Πλενόμαστε μαζί με τις άλλες γυναίκες
Παιδιά μου είναι τα παιδιά τους
Θέλω να κρατήσω όλα τα κομμάτια μαζί
Να φορέσω το φόρεμα μαζί τους
Χωρίς αυτές, γριές και έφηβες,
Σακατεμένες και όμορφες, λευκές και μαύρες,
εγώ δεν υπάρχω
Είμαι γυναίκα μόνο όσο υπάρχουν αυτές.


Εέμπ: Ντροπή (σομαλικά).
Ααντό: Στα σομαλικά αυτός ο όρος έχει διάφορες ερμηνείες. Δηλώνει ουσιαστικά ένα έθιμο, μια παράδοση, αλλά και έναν χαρακτήρα ή συμπεριφορά και, τέλος, την
περίοδο, το αίμα της περιόδου.
...

Alba spumosa, ci sorprendesti offuscati e soli,
mentre andavamo per sempre.
Io, sulla camionetta sudicia e un involucro prezioso tra le braccia.
Fissavo attonita i fucili appoggiati sulle spalle.
Guerriglieri accompagnavano il nostro addio. E la sabbia ricopriva tutto.
Tra le dune scivolose, rare capanne.
Uscivano gridando i bambini e le donne tendevano il braccio.
Aspetta.
Questo è l'estremo saluto.
Ancora l'angoscia non ha invaso i loro volti. Ne percepisco il sentore.
Ora mi accorgo di avere le labbra salate.
Ma il cielo è terso, limpido, ceruleo.
Fuggo dalla morte e la porto con me.
Se non fosse per il viso sereno dei fanciulli.
Lontano si delinea l'Oceano.
E vedo, ferruginosa e pesante, un'ottusa nave da guerra.
Un guerrigliero alza il mantello rosso al vento, l'altro afferra due lembi.
Ondeggia fluttuante come pesce marino, il mantello rosso.
E si alza, dall'ottusa nave da guerra, una libellula d'acciaio.
Mio padre dice: "L'elicottero sarà qui tra poco, corri."
Ma le mie gambe si muovono a stento.
Da poche ore tenera pulsante creatura è sorta dal mio ventre.
Ora stringo al petto il prezioso involucro.
La libellula si alza. Mio padre gesticola frenetico.
Ma non sento la sua voce. E mi giro.
Vedo il guerrigliero con il mantello rosso.
È molto giovane, come me. Forse ha diciotto anni.
E nasconde il torace con il mantello rosso.
Sorride.
"Ora tornerà a prendere anche te" mi dice.
"E tu non vieni?"
La sua testa ondeggia. Come il mantello rosso.
E tiene il fucile a tracolla. Ma il sorriso è candido, aperto, innocuo.
Nella libellula, circondata da pareti d'acciaio, osservo per l'ultima volta.
E vedo un lungo cordone di guerriglieri circondare la spiaggia.
Poi al centro un mantello rosso.
Che fluttua, si contorce, si allarga.
...

Duftige Morgenfrühe, du überraschtest uns, als wir umdüstert allein
fortgingen für immer.
Ich, auf dem schmutzigen Transporter, und das kostbare Bündel in
meinem Arm.
Stumm starrte ich auf die Gewehre die über den Schultern hingen
Guerillakämpfer begleiteten uns bei unserm Abschied.
Und alles bedeckte der Sand.
Zwischen den rutschigen Dünen vereinzelte Hütten.
Die Kinder kamen schreiend gelaufen und die Frauen hoben den Arm.
Warte.
Dies ist der letzte Gruß.
Noch steht ihnen die Angst nicht ins Gesicht geschrieben.
Spüren kann ich sie schon.
Jetzt merke ich, meine Lippen sind salzig.
Doch der Himmel ist klar, durchsichtig, blau.
Ich fliehe vor dem Tod und ich bringe ihn mit.
Wären nur nicht die Kinder in ihrer Fröhlichkeit.
In der Ferne zeigt sich der Ozean.
Und sichtbar wird, rostig und schwer, ein dumpfes Kriegsschiff.
Ein Guerillero schwenkt seinen roten Umhang, ein anderer greift sich
zwei Zipfel.
Auf und ab im Wind wie ein Fisch in den Wellen wogt der rote Umhang.
Und von dem dumpfen Kriegsschiff erhebt sich eine Libelle aus Stahl.
Mein Vater sagt: 'Der Helikopter ist gleich da, lauf zu.'
Doch meine Beine bewegen sich mühsam.
Vor wenigen Stunden erst ist ein zart pulsierendes Wesen
aus meinem Bauch geschlüpft.
Und das kostbare Bündel drücke ich jetzt an die Brust.
Die Libelle steigt auf. Mein Vater macht heftig Zeichen.
Doch seine Stimme höre ich nicht. Und ich wende mich ab.
Ich sehe den Guerillero mit dem roten Umhang.
Er ist sehr jung, wie ich. Achtzehn Jahre vielleicht.
Sein Körper ist verborgen unter dem roten Umhang.
Er lächelt.
'Jetzt kommt er zurück und holt auch dich', sagt er zu mir.
'Und du, kommst du nicht mit?'
Sein Kopf wogt hin und her. Wie der rote Umhang.
Über der Schulter hängen hat er ein Gewehr.
Aber sein Lächeln ist offen, unschuldig, ehrlich.
In der Libelle, von stählernen Wänden umgeben,
schaue ich noch einmal hinaus.
Und sehe einen langen Kordon von Kämpfern rings um die Bucht.
Mittendrin ein roter Umhang.
Der auf und ab wogt, sich windet, sich entfaltet.

Übersetzung von Sigrid Vagt
...

Αφρισμένη αυγή, μας ξάφνιασες θολωμένους και μόνους,
καθώς προχωρούσαμε για πάντα.
Εγώ, πάνω στο βρώμικο φορτηγό μ' ένα δέμα πολύτιμο στην αγκαλιά.
Κοίταζα έκπληκτη τα στηριγμένα στους ώμους τουφέκια.
Αντάρτες συνόδευαν τον αποχαιρετισμό μας. Και η άμμος σκέπαζε τα πάντα.
Ανάμεσα στους ολισθηρούς αμμόλοφους, σκόρπιες καλύβες.
Έβγαιναν κλαίγοντας τα παιδιά και οι γυναίκες άπλωναν το χέρι.
Στάσου.
Αυτό είναι το τελευταίο αντίο.
Η αγωνία δεν έχει εισβάλει ακόμη στα πρόσωπά τους.
Αναγνωρίζω τη μυρωδιά της.
Παρατηρώ τώρα ότι τα χείλη μου είναι αλμυρά.
Μα ο ουρανός είναι διαυγής, καθαρός, γαλανός.
Το σκάω απ' τον θάνατο και τον παίρνω μαζί μου.
Αν δεν ήταν και το γαλήνιο πρόσωπο των παιδιών.
Μακριά διαγράφεται ο Ωκεανός.
Και βλέπω, σιδερένιο και βαρύ, ένα γκρίζο πολεμικό πλοίο.
Ένας αντάρτης σηκώνει στον αέρα την κόκκινη κάπα του, o άλλος αρπάζει τις δύο άκρες.
Κυματίζει πάνω κάτω σαν ψάρι, η κόκκινη κάπα.
Και σηκώνεται, απ' το γκρίζο πολεμικό πλοίο, μια ατσάλινη λιβελούλα.
Ο πατέρας μου λέει: «Το ελικόπτερο φτάνει σε λίγο, τρέχα!»
Μα τα πόδια μου κινούνται με δυσκολία.
Πριν λίγες ώρες ένα τρυφερό παλλόμενο πλάσμα αναδύθηκε απ' την κοιλιά μου.
Τώρα σφίγγω στο στήθος το πολύτιμο δέμα.
Η λιβελούλα σηκώνεται. Ο πατέρας μου χειρονομεί μανιωδώς.
Μα δεν ακούω τη φωνή του. Και γυρίζω.
Βλέπω τον αντάρτη με την κόκκινη κάπα.
Είναι πολύ νέος, όπως κι εγώ. Ίσως δεκαοχτώ χρονών.
Και κρύβει το στέρνο του με την κόκκινη κάπα.
Χαμογελάει.
«Τώρα θα γυρίσει να πάρει κι εσένα» μου λέει.
«Κι εσύ; Δε θα 'ρθεις;»
Το κεφάλι του λικνίζεται. Όπως η κόκκινη κάπα.
Κουβαλάει το τουφέκι στον ώμο. Μα το χαμόγελό του είναι αθώο, ειλικρινές, άδολο.
Μες στη λιβελούλα πια, περιτριγυρισμένη από ατσάλινους τοίχους, παρατηρώ για
τελευταία φορά.
Και βλέπω έναν μακρύ κλοιό ανταρτών να περικυκλώνει την παραλία.
Μετά μια κόκκινη κάπα στο κέντρο.
Που κυματίζει, ανεμίζει, ξεδιπλώνεται.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αγγελική Πηλίγκου & Βαλέρια Πολύζου
Τεφλόν, τχ. 11, 2014
...

Viene in sandali stamani
contro spine e rocce infide per caviglie delicate
stretto in seno la tua mamma porta burro e carne secca
Sulla via la vecchia acacia, si riposa alla sua ombra
Non tacere mia creatura
sta venendo a liberare la tua lingua intorpidita
Ora amore sta vagando
tra le aiuole e i marciapiedi
si riposa sull'asfalto, mentre cerca la tua voce
Ma le sfugge dalla bocca, scivolando tra i canini

con il latte scrivo il tuo nome
con il latte

Bevo succo di cammella
scorre a fiotti dalla gola bianco denso come inchiostro
Stretta in pugno la mia spada, taglio d'agave foglie e lamine
per avere fibra abbondante.
Non disfare la mia trama, fuoco e fumo i suoi ricami
Madre mia, sono il tuo miele
la mia voce ti consoli e lambisca la tua pena
Verso liquidi latte e lacrime sopra juta e stoffa vergine
Ho ingannato il carceriere e ingoiato la sua lingua
Burro sciolto carne e sangue per scolpire il mio sgomento

Scrivo il tuo nome con il latte
scrivo
...

Sie kommt in Sandalen heute morgen
hinterhältigen Dornen und Steinen zum Trotz auf zerbrechlichen Fesseln
an den Busen gedrückt bringt deine Mama Butter und Trockenfleisch
Unterwegs die alte Akazie, in ihrem Schatten ruht sie sich aus
Nicht verstummen mein Kind
sie kommt und löst dir die erstarrte Zunge
Jetzt mein Liebling streift sie umher
zwischen Grünstreifen und Gehsteigen
ruht auf dem Asphalt aus, während sie deine Stimme sucht
Doch sie schlüpft ihr aus dem Mund, gleitet ihr durch die Zähne

mit der Milch schreibe ich deinen Namen
mit der Milch

Ich trinke den Saft des Kamels
er strömt aus der Kehle weiß dick wie Tinte
Fest im Griff mein Schwert, schneide ich von Agaven Blätter und Spreiten
damit ich Fasern habe im Überfluß.
Zerstöre mein Gewebe nicht, seine Stickereien aus Feuer und Rauch
Mutter mein, ich bin dein Honig
meine Stimme tröste dich und umspiele deinen Schmerz
Ich gieße Flüssigkeiten Milch und Tränen auf Jute und unbefleckten Stoff
Ich habe den Gefängniswärter getäuscht und ihre Worte verschluckt
Geschmolzene Butter Fleisch und Blut als Ausdruck meines Kummers

Ich schreibe deinen Namen mit der Milch
ich schreibe

Übersetzung von Sigrid Vagt
...

Έρχεται με σανδάλια αυτό το πρωί
παρά τ' αγκάθια και τα επικίνδυνα για ντελικάτους αστραγάλους βράχια
σφιχτά στο στήθος η μαμά σου κουβαλάει βούτυρο και ξερό κρέας
Στον δρόμο η παλιά ακακία, ξαποσταίνει στη σκιά της
Μη σιωπάς μωρό μου
έρχεται να ελευθερώσει τη μουδιασμένη γλώσσα σου
Τώρα αγάπη μου περιπλανιέται
ανάμεσα σε χορτάρια και πεζοδρόμια
ξαποσταίνει στην άσφαλτο αναζητώντας τη φωνή σου
Μα της ξεφεύγει απ' το στόμα γλιστρώντας ανάμεσα στους κυνόδοντες

με το γάλα γράφω τ' όνομά σου
με το γάλα

Πίνω χυμό καμήλας
κυλάει απ' τον λαιμό λευκός παχύς σα μελάνι
Σφιχτό στη γροθιά το σπαθί μου, κόβω από αγαύη φύλλα και ελάσματα
για να έχω άφθονες ίνες.
Μην ξηλώνεις το νήμα της ιστορίας μου, φωτιά και καπνός οι υφάνσεις της
Μητέρα μου, είμαι το μέλι σου
η φωνή μου ας σ' ανακουφίζει κι ας απαλύνει τον πόνο σου
Χέω υγρά γάλα και δάκρυα σε παρθένο πανί από γιούτα
Ξεγέλασα τον φρουρό και κατάπια τη γλώσσα του
Λιωμένο βούτυρο κρέας και αίμα για να σμιλέψω τον τρόμο μου

Γράφω τ' όνομά σου με το γάλα
γράφω

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αγγελική Πηλίγκου & Βαλέρια Πολύζου
Τεφλόν, τχ. 11, 2014
...

Mi hai guardato con occhi d'amore
Mi hai guardato con occhi d'amore

Africana, di amoraati la pena
a nessuno importa poi molto
Mi hai detto, affronta il destino
il tamarindo raccolto con mano
è più dolce del cibo donato
Del pregio di filigrana e d'incenso
barfuum fine per narici viziate
preferisco delle braccia il sudore

Ti ho guardata con occhi d'amore
Ti ho guardata con occhi d'amore

Il mio sogno era il tuo, mia africana
a chi importa di amoraati la pena
se conta solo il progetto degli altri
Ho esaudito tutti i tuoi desideri
ma è ormai vano il sapere raggrumato
Ora tutti assistiamo all'orrore
abbiamo smesso di piantar tamarindi
Solo cactus per te, mia africana

Mi hai guardato con occhi d'amore
Mi hai guardato con occhi d'amore
...

Du hast mich angeschaut mit Augen der Liebe
Du hast mich angeschaut mit Augen der Liebe

Afrikanerin, um den Kummer der amoraati
schert sich doch keiner
Du hast gesagt, stell dich deinem Schicksal
die handgepflückte Tamarinde
ist süßer als geschenkte Speise
Lieber als Filigran und Weihrauch
feines barfuum für verwöhnte Nasen
ist mir der Arme Schweiß

Ich hab dich angeschaut mit Augen der Liebe
Ich hab dich angeschaut mit Augen der Liebe

Mein Traum war auch deiner, meine Afrikanerin
wen schert schon der Kummer der amoraati
wenn es nur um die Absicht der anderen geht
Ich habe all deine Wünsche erhört
doch nutzlos ist nun das geballte Wissen
Alle erleben wir jetzt den Schrecken
haben aufgehört Tamarinden zu pflanzen
Nur noch Kaktus für dich, meine Afrikanerin

Du hast mich angeschaut mit Augen der Liebe
Du hast mich angeschaut mit Augen der Liebe

Übersetzung von Sigrid Vagt
...