Ester Naomi Perquin Poems

Ik kan hem zien, silhouet van
een man in zijn badkamerraam.
Hij blijft maar bezig bij dat licht

smeert hij zeep over zijn kaken
en snijdt dan met een mes
de wolf van zijn gezicht.
...

I can see him, silhouette of
a man in his bathroom window.
By that light he works on apace.

Rubs lather into his cheeks
and then with a razor
shaves the wolf from his face.
...

Overmaatse vogel door hoog in de lucht
gestoken borstels schoongeschrobd en
bovenop het dunne touw verstopt
waaraan hij deze vlucht moet hangen.

Samenspel door onbekende machten,
trucages van een verborgen overheid.
Die meisjes met rokjes en hoedjes?
Zwijgen verplicht. Of moeten geloven.

Eenmaal boven is de druk zo laag
dat elk besef ̶ hoe log, hoe zwaar,
hoe traag ̶ van zwaartekracht verdwijnt.
Wat niet weet, wat niet valt.

Maar wie betaalt de mannen die de wolken
langs de vleugels trekken?
Wie wast hun hemelsblauwe overalls?
...

Oversized bird scrubbed clean by bristles thrusting
high up into the air and
hidden atop the cable, spare,
from which it must suspend this flight.

Concert of unidentified powers,
ruses of clandestine government.
Those girls with their cute skirts and hats?
Silence on board. Or else face the music.

Once aloft, the pressure is so low
all sense - how clumsy, how heavy,
how slow - of gravity is lost.
What is unknown won't fall.

But who will pay the men whose job it is to pull
the clouds past the wings?
Who will wash their sky-blue overalls?
...

Vandaag gehoord hoe zij als kinderen
vaak al verlangden naar een stad,
langs een modderig pad torens bouwden
van wat aan erf of slootkant lag.

Niet één heeft toen aan grijs gedacht,
aan al te grauwe grootte waarin
wij sporen bijster raakten, muren
waarin geen hand nog uitzicht maakte.
Niemand perste strenge vouwen
in gevels van kantoorgebouwen.

Alles bestond nog uit water en zand.
Zo laag was het land dat dromen
hoog moesten reiken, zo leeg de horizon
̶ ze bleven kijken tot hun dag begon.
...

Heard today how even as children
they often longed for a town,
built towers along a muddy path
from what was strewn in yards, on ditch banks.

Not one had thought of grimy then,
of vastness all-too-grey in which
we lost tracks, walls
in which no hand yet cleared a view.
No one had yet pressed austere creases
into fronts of commercial leases.

All was still made of water and sand.
So low was the land that dreams
must reach high, the horizon had emptied away -
they stood and watched till the start of their day.
...

Wilt u rusten overdag en 's nachts een man gelukkig maken?
Voelt u zich neerslachtig bij het idee van lavendel?
Heeft u wel eens een hotel bedacht?

Haal door: ik ben geen vrouw / ik ben een domme vrouw.
Ik heb in de afgelopen jaren minimaal zes keer
spijt gehad. Aan mijn vingertoppen kleeft
bij voorkeur: bladgoud, verf, tomatensap.

U past in een koffer. Als u niet in een koffer past
hoe zou u uzelf dan omschrijven? Hoe lang
heeft u last van overgewicht? Hoe vaak?

Als u van een brug springt zult u toch proberen:
A) uzelf aan te wijzen op een kaart
B) steeds verder weg te drijven
C) halverwege om te keren

Stel, uw ziekte is een dier. Bij gezondheid telt de vraag
voor twee. Welk dier is uw ziekte bij voorkeur niet?
Let op: de slechte dagen dienen meegeteld.

Bent u banger voor de uitslag dan voorheen?
Schrijf op wie volgens u de vragen stelt.
...

Do you like to rest during the day and at night make a man happy?
Do you feel depressed at the sight of lavender?
Have you ever thought of a hotel?

Delete: I am not a woman/I am a stupid woman.
In recent years I have felt regret at least
six times. What tends stick to my fingertips
is: gold leaf, paint, tomato juice.

You fit into a suitcase. If you do not fit into a suitcase
how would you describe yourself? How long have you
had weight problems? How often?

If you jump off a bridge, will you still try:
A) to pinpoint yourself on a map
B) to drift further and further off
C) to turn back halfway

Suppose your illness were an animal. If you're healthy the question
counts double. What animal would you rather your illness were not?
N.B.: the bad days must be counted too.

Are you more frightened of the outcome than before?
State whose questions these are, according to you.
...

We hebben nu bijna alles geplukt. Naakte vogels liggen ons
blauw aan te glanzen, ook onder hun veren zijn ze nog kip.

Waren wij in staat van elkaar te eten dan smaakten wij
anders dan eerder, met kleren - jij en ik zijn wat we dragen
veel beter dan zij en wij zijn het al jaren zo goed
dat het ons zeer doet, dat naakte.

We kijken nog even naar wat er nu ligt - telkens opnieuw
zetten ze zich voor onze ogen in elkaar, al die knappe,
terzake doende botten, herkenbare resten, het hele
hebben en houden gekloven, steeds

blijft er iets over dat we zelf willen zijn: altijd
herkenbaar als één en hetzelfde gezicht
in almaar wisselende hoofden.
...

We've almost finished the plucking. Naked birds
lie gleaming at us, even under their feathers they're all chicken.

If we were able to eat each other we would taste
different than before, with clothes on - you and I are what we wear
much more fully than they are and have been so good at it for years
that it hurts us, nakedness.

We have a last look at what's lying there - again and again
they assemble themselves before our eyes, all those elegant,
relevant bones, recognisable remains, every scrap
they owned butchered, there's always

something left over that we want to be ourselves: always
recognisable as one and the same face
on ever-changing heads
...