Gerður Kristný

Á daginn berst ekki múkk
frá Önnu sem býr
í ekkjudómi á efri hæðinni
- nema þegar hún dottar
yfir dagbókinni og
missir hana í gólfið

Annars ekki múkk

Öðru máli gegnir á næturnar
þá brýst út heilmikið heljarinnar múkk
Vinir Önnu vaða upp stigann
heilsa með hrópum
og slá upp veislu
Sumir eiga súrmjólk á flösku
aðrir luma á eggi

Undir morgun fá nágrannarnir nóg
af fiðlum og fjöldasöng
Gestirnir kveðja með hraði
og stíga inn í steypta veggina

Þegar lögreglan lýkur upp dyrunum
situr Anna við eldhúsborðið
og skrifar
...

By day there's not a peep
from Anne who lives
in widowhood overhead
- except when she dozes off
over her diary
drops it on the floor

Otherwise not a peep

It's another matter at night
then there's all hell of a hubbub
Anne's friends pound up the stairs
hollering their hellos
and crack open a feast
Some with a bottle of buttermilk
others nursing eggs

Towards dawn the neighbours are fed up
of fiddles and folksongs
The guests depart in haste
melting into the walls

When the police force the door
Anne sits at the kitchen table
writing
...

Ég reyni að vera
alúðleg við börnin
svo þau hirði um leiðið mitt
þegar þar að kemur
mylji köku ofan í grasið
á afmælinu mínu
og fari með ljóðið um
fingruðu kýrnar
þá sjálf orðin gömul og grá

Samt á ég eftir að
þekkja þau aftur
á himneskri húsalyktinni

alltaf skulu þau ilma eins og Jesúbarnið
...

I try to be
kind to the children
so they'll tend my grave
when the time comes
crumble biscuits in the grass
on my birthday
and recite the poem about
the gambolling cows
themselves grown old and grey

All the same I will
know them again
by the heavenly smell of the stable

may they always be fragrant as the Jesus child
...

Kuldinn býr mér
híði úr kvíða
færir svæfil úr
dúnmjúkri drífu
undir höfuð mér
snjóbreiðan
voð að vefja um sig

Ég legði eyrun við
brestum í ísnum
í von um að
heyra hann hörfa
ef ég vissi ekki
að ég frysi föst

Ísinn sleppir engum

Landið mitt
útbreidd banasæng
nafn mitt saumað
í hélað ver
...

The cold makes me
a lair from fear
places a pillow of
downy drift
under my head
a blanket of snow
to swaddle me in

I'd lay my ear to
the cracking of the ice
in the hope of hearing it
retreat
if I didn't know
I'd be frozen fast

The ice lets no one go

My country
a spread deathbed
my initials stitched
on the icy linen
...

Hægt eins og búrhveli
líðum við gegnum sortann
sem er hvítur
hér á heiðinni

Hann er fastheldinn á sitt
og gefur aðeins eftir
eina stiku í einu

Örskamma stund leiftra þær
í vegarkantinum
eins og eldspýtur
litlu stúlkunnar í ævintýrinu
og lýsa okkur
þar til við komum aftur
upp í vök
að blása
...

Slow as sperm whales
we glide through the gloom
which is white
here on the heath

It holds fast to its own
conceding only
one post at a time

For an instant they flash
on the side of the road
like the little girl's matches
in the fairytale
lighting us
until we return
to the hole in the ice
to breathe
...