Hans Faverey Poems

Beating his lead with the blunt
end of his axe, flattening it
in order to forget that he is

a child of death who wants to weight

his net. Until it is suddenly
done and the one who did not disappear
stands in my room, taking me
in; still lying whether I am,

and how. Just as you might ask
a fisherman returning with nothing:
So where's the fish? And for him to reply,
without resentment, without envy:
The fish- it's in the sea.
...

Een cirkel die zijn ellips herschrijft
gedraagt zich anders. Zijn houtwerk
mag kreunen, zijn wimpers mogen
denken te flirten wat ze willen:

aan zichzelf ontvalt hij nooit.

Nog vandaag zal zijn paard
de sporen voelen, zo scherp
en zo verguld als nooit.

Wat een snelheid; wat een misère.
Zo'n hoofd op hol gebracht door een
traan die zijn oog mist. Vloeibare
sneeuw, even schuimend. En dan al
opgekrast in steenslag.
...

A circle rewriting its ellipse
behaves otherwise. Its timbers
may creak, its eyelashes may think
they can flirt as they like:

it is never lost to itself.

Even today its horse will
feel the spurs, as sharp and
as gilded as never before.

What speed; what misery.
One of those heads sent berserk
by a tear missing its eye. Liquid
snow, briefly foaming, only to
snuff it in scree.
...

Eerst doodt het bericht
de ontvanger, daarna
doodt het de zender.
Het geeft niet
in welke taal.

Ik sta op, stoot
de balkondeuren open
en haal adem.

De rondcirkelende meeuwen
boven de sneeuwloze straat
ga ik niet lokken door
voederbewegingen te maken.

Ik steek een sigaret op;
keer terug op mijn post,
en haal adem.

Er valt niets te dromen.
Alles is mogelijk.
Weinig doet er toe.
...

First the message kills
the receiver, then
it kills the sender.
It does not matter
in what language.

I stand up, throw
the balcony doors open
and take a breath.

The gulls circling
above the snowless street
I will not entice
with gestures of feeding.

I light a cigarette;
return to my post,
and take a breath.

There is nothing to dream.
Everything is possible.
Little matters.
...

Waar stil toen
de abrikozeboom stond,
sta nu ik stil.

Tussen de gladiolen
weet ik de plek waar
zij toen stond: zij
wierp mij de abrikoos
toe − toen. Nu,

terwijl herinnering met zich
doet wat zij wil, beginnen
wij opnieuw met bijten,
haast tegelijk, tussen

de maïsplanten: zij in haar
abrikoos, ik in mijn abrikoos;

terwijl de kleine vossen nog door
de wijngaard sluipen, en de zee,
fluisterend: bij mij is zij niet;
nee, hier vind je het niet;
in mij is zij niet.
...

Where the apricot tree
stood still then
I stand still now.

Between the gladioli
I know the spot
where she stood then:
she threw me the apricot −
then. Now,

as memory does with itself
what it will, we begin
biting once more, almost
in unison, between

the maize plants: she her
apricot, I my apricot;

while the little foxes still prowl
through the vineyard, and the sea,
whispering: she is not with me;
no, you will not find it here;
she is not in me.
...

Eerst als alles is gerangschikt
en alle dingen hebben plaatsgevonden

treedt wanorde aan het licht

Er steekt een wind op die zich verheft
tot storm en nergens staat beschreven
in de boeken die zich nu sluiten,

haast oesters.
...

Only when all has been ordered
and every thing has taken place

does chaos come to light.

A wind blows up which rises
to a storm and is mentioned nowhere
in the books now closing,

almost oysters.
...

Deze helling waarlangs het vlood
markeert nauwelijks de plaats

waartoe ik werd ontboden.

Uit de rots komt water,
en het wiel, getuchtigd door zwepen,
gedraagt zich ook als een zweep,
net als de wagen de eerste bocht
uitkomt, en regen meedogenloos
striemt de leliën des velds.
...