Hans Faverey

Beating his lead with the blunt
end of his axe, flattening it
in order to forget that he is

a child of death who wants to weight

his net. Until it is suddenly
done and the one who did not disappear
stands in my room, taking me
in; still lying whether I am,

and how. Just as you might ask
a fisherman returning with nothing:
So where's the fish? And for him to reply,
without resentment, without envy:
The fish- it's in the sea.
...

Een cirkel die zijn ellips herschrijft
gedraagt zich anders. Zijn houtwerk
mag kreunen, zijn wimpers mogen
denken te flirten wat ze willen:

aan zichzelf ontvalt hij nooit.

Nog vandaag zal zijn paard
de sporen voelen, zo scherp
en zo verguld als nooit.

Wat een snelheid; wat een misère.
Zo'n hoofd op hol gebracht door een
traan die zijn oog mist. Vloeibare
sneeuw, even schuimend. En dan al
opgekrast in steenslag.
...

A circle rewriting its ellipse
behaves otherwise. Its timbers
may creak, its eyelashes may think
they can flirt as they like:

it is never lost to itself.

Even today its horse will
feel the spurs, as sharp and
as gilded as never before.

What speed; what misery.
One of those heads sent berserk
by a tear missing its eye. Liquid
snow, briefly foaming, only to
snuff it in scree.
...

Eerst doodt het bericht
de ontvanger, daarna
doodt het de zender.
Het geeft niet
in welke taal.

Ik sta op, stoot
de balkondeuren open
en haal adem.

De rondcirkelende meeuwen
boven de sneeuwloze straat
ga ik niet lokken door
voederbewegingen te maken.

Ik steek een sigaret op;
keer terug op mijn post,
en haal adem.

Er valt niets te dromen.
Alles is mogelijk.
Weinig doet er toe.
...

First the message kills
the receiver, then
it kills the sender.
It does not matter
in what language.

I stand up, throw
the balcony doors open
and take a breath.

The gulls circling
above the snowless street
I will not entice
with gestures of feeding.

I light a cigarette;
return to my post,
and take a breath.

There is nothing to dream.
Everything is possible.
Little matters.
...

Waar stil toen
de abrikozeboom stond,
sta nu ik stil.

Tussen de gladiolen
weet ik de plek waar
zij toen stond: zij
wierp mij de abrikoos
toe − toen. Nu,

terwijl herinnering met zich
doet wat zij wil, beginnen
wij opnieuw met bijten,
haast tegelijk, tussen

de maïsplanten: zij in haar
abrikoos, ik in mijn abrikoos;

terwijl de kleine vossen nog door
de wijngaard sluipen, en de zee,
fluisterend: bij mij is zij niet;
nee, hier vind je het niet;
in mij is zij niet.
...

Where the apricot tree
stood still then
I stand still now.

Between the gladioli
I know the spot
where she stood then:
she threw me the apricot −
then. Now,

as memory does with itself
what it will, we begin
biting once more, almost
in unison, between

the maize plants: she her
apricot, I my apricot;

while the little foxes still prowl
through the vineyard, and the sea,
whispering: she is not with me;
no, you will not find it here;
she is not in me.
...

Eerst als alles is gerangschikt
en alle dingen hebben plaatsgevonden

treedt wanorde aan het licht

Er steekt een wind op die zich verheft
tot storm en nergens staat beschreven
in de boeken die zich nu sluiten,

haast oesters.
...

Only when all has been ordered
and every thing has taken place

does chaos come to light.

A wind blows up which rises
to a storm and is mentioned nowhere
in the books now closing,

almost oysters.
...

Deze helling waarlangs het vlood
markeert nauwelijks de plaats

waartoe ik werd ontboden.

Uit de rots komt water,
en het wiel, getuchtigd door zwepen,
gedraagt zich ook als een zweep,
net als de wagen de eerste bocht
uitkomt, en regen meedogenloos
striemt de leliën des velds.
...

This slope it fled along
scarcely marks the place

to which I was summoned.

Out of the rock comes water,
and the wheel, chastised with whips,
also acts as a whip,
just as the car leaves
the first bend, and rain mercilessly
lashes the lilies of the field.
...

Zoiets als een eigen woestijn:
daaruit bestaat de mens: eenparige
roos, op eenparige voet,

uitgeloogd: opdat hij terugtreedt

uit de droom in het licht dat hem
behelst; dat zich zonder hem
niet langer laat vallen op de huid
die hij thans aan moet.
...

Something like a desert of his own:
of this, man is made: uniform
rose, on a uniform footing,

leached bare − in order to withdraw

from the dream into the light that
comprises him; that without him
will no longer let itself fall
on the skin he now must wear.
...

In mijn aquarium huist hetzelfde aantal
liters water als daar wordt geherbergd.
Voor de herberg zit een oud man,
rechtop, ellebogen voor zich
op tafel, de handen half gevouwen,

het dal in ziende.

In het open veld staat een boom
die een eik is, daar staande gelaten
om te schaduwen wat voorhanden is.
Grassen; dieren. De nimmer in zich
oplossende, zich uitstotende mens.
...

My aquarium houses as many liters
of water as are lodged inside it.
Before the lodge an old man sits,
upright, elbows on the table
before him, his hands half-folded,

seeing into the valley.

In open fields there stands a tree
that is an oak, left standing
to shadow what is at hand.
Grasses; animals. Never dissolving
in himself, self-outcasting: man.
...

Alleengelaten weg, die zich verliest
in afstand. Met een hoefijzer of twee
drie, halfhartig geïnteresseerd
in roest − Een mond met alles nog
voor zich wat hem verliest.

Boven aan de trap, naast de echte trap,
ontluikt wat eerst moest verwelkt;

door mij gezien alsof het niet bij mij
heeft gehoord. (Doorboord.) En of een kat
soms mooiere ogen heeft dan een uil.
En of het water zijn vissen wel door-
zwemt tot op de jongste dag.
...

Road left alone, losing itself
in distance. With two or three
horseshoes, half-heartedly interested
in rust - A mouth with all
it will be lost by still before it.

Up by the steps, beside the real steps,
what first had to wither is budding;

seen by me as if it has not
been by me. (Pierced.) Of course a cat
has more beautiful eyes than an owl.
Of course water swims through
its fish till judgement day.
...

Als er inderdaad echt niets bestaat,
was ik veel liever eerder zelf
weggebleven. Met deze

en dergelijke woorden

doofde de tamarisk, de grond
heiligend. Eenmaal op adem gekomen
zweeg de vreemdeling stil. Ook hij
wist weinig meer dan hij verzwijgt
van wat hem is verteld. Het meest
had ik last van de zon, sprak hij

verbitterd.
...

If nothing at all actually exists,
I would also much sooner
have stayed away myself. With these

and suchlike words

the tamarisk burnt out, sanctifying
the ground. Once his breath was back
the stranger fell still. Even he knew
little more than he keeps to himself
of what was told him. The sun
was the hardest to bear, he spoke

bitterly.
...

Zodra ik begin te gaan,
reis ik ergens heen
en kom tot waar het daar is.

Daar is het dan: dit is het.
Een veelkoppig monster leunt
tegen een heuvel en neemt
een afwachtende houding aan.

Uit geen der koppen komt vuur.
Ongemerkt ga ik op in wat

plaats vindt. Voorovergebogen
over een bron schijnt het alsof ik
ga drinken. Eenmaal thuisgekomen
begroet ik mijn huis en lijk
zo verkwikt geraakt.
...