Henk van der Waal

met niks, ook niet met hard werken of veel televisie
kijken, kun je de dood bezweren

toch ben je gehouden om in het niemandsland van de
verweesden op zoek te gaan naar het kiemende en
verbindende, simpelweg omdat je ondanks je eigengereidheid
en je op jezelf betrokkenheid op overgave staat zodra
de dood zich te gast noodt in het je levende,

wat je door hebt gekregen sinds een vertrokkene je
in de eeuwigheid van zijn afwezigheid heft achtergelaten
en je gevangen heeft gezet in het geheim van je breekbaarheid
en je onzeker heft gelaten over het zich uit hem je toeneigende

waardoor je verschrankt bent geraakt aan zijn ziel,
openbaar bent geworden als beeld van zijn gestalte,
als waagsel rond zijn einde, als luchtbel in zijn wezen,
in welke hoedanigheid je naam is uitgehold, je woorden
zijn opengesneden, je vermogen is verschrompeld

waardoor je nu last bent aan de blik der verschrikte en
aan de huiver der geweeste en je wel toevlucht moet nemen
tot de moederlijke die zich zonder schroom of winstbejag verwaardigt bloemen te weven in je angst, de toekomstige
dode in je ogen te kussen en je te bergen in de weelde van

haar lυcht

haar lαch

haar lιcht


Uit de serie ‘die het derwaartse aan je waagt'
...

nothing, not hard work or watching
endless telly, can help you ward off death

yet you're obliged to set off into the no-man's-land of
the orphaned in search of what's germinating and binding,
quite simply because despite your cussedness and
your self-absorption you're ready to give in as soon as
death invites itself into what makes you live,

what you've got through your head since one departed has
abandoned you in the eternity of his absence and holds you prisoner in the secret of your fragility and has left you
uncertain about what's been appropriated from him to you

so that that you've become clasped to his soul have
become public as the image of his figure, as a venture
about his end, as a bubble in his being, in which function
your name's been hollowed out, your words dissected,
your resources have dwindled

so that you now burden the eyes of the terrified woman
and the shudder of the departed and must resort to the
motherly one who deigns without scruple or greed
to plait flowers in your fear, to kiss the future dead one
in your eyes and to enfold you in the plenty of

her lυxury

her lαugh

her lιght


From the series ‘The One Who Risks the Thither on You'
...

Of zoals
wanneer het buiten
regent en je je uitstrekt en
lang maakt en langzaam doortastbaar
laat zodat het water ook van binnen kan
gaan stromen als voorproefje van al het
oeverloze dat komen gaat

simpelweg omdat de stilte,
waar het gonzen van de dingen uit is weggelekt, nu
al aanspraak op je maakt en een vermoeden in je wakker
roept van hoe het zijn zal als je buiten adem over de rand
van de toekomst gekropen bent om je in de gedaante der
mensen aan het menselijke te onttrekken en te wachten
op de streling van de hand die alles weet.


Uit de serie ‘Stof ter ontraadseling'
...

Or like
when it rains
outside and you stretch out to
your full length and can slowly be leafed through
so that the water can flow from inside
too as a foretaste of all the
boundlessness to come

quite simply because silence,
from which the droning of things has leached, is
already laying claim to you, awakening a suspicion in
you of what it will be like when you've crawled breathless
over the edge of the future, so as in the shape of
men to withdraw from the human and await
the caress of the hand that knows all.


From the series ‘Matter for Deciphering'
...

Zeer onzeker is het of er tegen
die tijd niet neergekeken zal worden op
je zojuist verworven waterdunne eenzaamheid, zoals
op een voetbalspeler die plotseling beseft dat hij buitenspel
moet staan: de fluit heeft geklonken, maar hij heeft het
teken van de goden niet gehoord en is verder
gegaan, niet wetend al wetend,

en is ondanks het vaste doel voor
ogen een verdwaalde geworden, een zwerver van wie elke
stap een misstap is, elk woord een vloek, een opgegevene die
nog voortgaat, hoe de grond ook lokt, wachtend op de sliding, die
uitblijft, zodat er niets anders op zit dan doorlopen en
doorlopen en ingaan in de gelukzaligheid van
het uitgesloten zijn.


Uit de serie ‘Stof ter ontraadseling'
...

It's very uncertain whether by
that time people will look down upon
your newly-acquired water-thin solitude, as
on a footballer suddenly aware he must be offside:
the whistle's blown, but he hasn't heard
the sign of the gods and has gone
on, unknowing yet knowing,

and despite the fixed goal in
view has lost his way, a nomad whose every
step is a faux pas, each word a curse, one left for dead
still moving on, though the ground beckons, waiting for the sliding
tackle that won't come, so there's nothing for it but to go on
and on and to enter into the blessedness
of exclusion.


From the series ‘Matter for Deciphering'
...

zonder ben je prooi van jezelf, een vuist die zich samenknijpt om een bundeltje punaises, een verstoring van ritme, een verprutser van heden, een ladder zonder einde, een religie zonder contrapunt

zonder ben je niet bekommerd, zet verbittering zich vast in je blik, maakt mededogen plaats voor wraak, verzuimt de voorbijgang aanstreling te leggen op het vrije dat in je uitstaat

zonder verroest de eenvoud, laat de twijfel zijn vette vingers achter op de icoon die in je hoofd zwerft, verzaakt de liefde je een huis te geven, is je lichaam niet meer dan een vat vol prullen,

een hoop honger met een spierstelsel als omlijsting

wat als enig voordeel heeft dat het wachting wekt naar licht om het innerlijkste in je te stichten, naar hitte om het binnenste in je aan te wakkeren, naar aarde om het liefste in je te begraven -

wat zij kan als zij je wegtrekt uit het loeien van de bestaanbaarheid
wat zij kan als zij de stenen voor je opvangt die uit de hemel vallen
wat zij kan als zij naakt zont op het strand waar het sterven aanspoelt

wat zij kan als zij zijn kan


Uit de serie ‘Zo is zij'
...

without, you're a prey to yourself, a fist that clenches round a bunch of drawing pins, a disruption of rhythm, a botcher of now, a ladder without end, a religion without counterpoint

without, you couldn't care less, bitterness lodges in your eye, pity
gives way to revenge, passing omits to give a caress to the free thing that stands out in you

without, simplicity rusts, doubt leaves fat finger-marks on the icon
roaming your head, love fails to give you a house, your body's no more than a barrel of rubbish,

heaps of hunger framed in muscle

whose only advantage is that it makes one await light to found
the utmost inwardness in you, heat to stir you deep inside, earth to bury what's most precious in you -

which she can do by pulling you from the roar of the possible
which she can do by picking up fallen stones for you from heaven
which she can do by sunbathing nude on sand where death washes up

which she can do if she can be


From the series ‘She's Like That'
...

waarom zouden die niet bij je zijn, die paar woorden van een toevalling die
de mond brak maken: in plaats van je stilletjes te verkneukelen over de
dood van god en te roepen: zie mij eens, hoe vrij ik ben en opstandig,
vermag je misschien ontvangst te sonderen omtrent hoe de
ontwrichtster de ouwel van de toekomst verkruimelt
op de tong van de tot zich beperkten

die vervanging zoekers in lust en ontwijkers van

de vierde persoon enkelvoud

die halsbreekster en bandeloze jaknikster

die het uiterste geeft en ten
behoeve van de terugdeinzers
voor de dood met fluwelen hand
dominosteentjes uit de rij tegen elkaar
tikkende seconden tilt tot niets meer voort valt en de
tijdgevoeligen gehouden zijn in het nooit van wat wordt: puur hoop


Uit de serie ‘Nomenclatura'
...

why should they not be with you, those few words of a bequest that
make the mouth brackish: instead of you quietly chuckling at the
death of god and crying: look at me, how I am free and rebellious,
you are perhaps able to sound out reception on how
the female disrupter crumbles the future's wafer
on the tongue of those confined to themselves

those replacement seekers in lust and avoiders of

the fourth person singular

that neck-breaking, dissolute yes-woman

who gives the utmost and
for the benefit of the recoilers
from death lifts dominoes with
velvet hand from the row of seconds ticking
against each other till nothing more collapses and those
sensitive to time are held in the never of what becomes: pure hope


From the series ‘Nomenclatura'
...

behalve kans ben je ook stilte die huift in het
zielende, een donkere kring van zwavel die
overblijft na ruiming van het riekend verderf, een
manifestatie die niet is terug te brengen tot het hier
en het nu, noch is te isoleren van het omvattende
waar je uiteindelijk heus wel de voortplanting voor
laat schieten, vooral omdat het je koesterende erin
gehandhaafd is en je stiekem wel weet dat zonder
het uitwaaierende waarop je in al je denken en doen
bent betrokken slechts het wijten in de egokaders en
de genoegdoening aan het eigene overblijft

dus cultiveer je de bereidwilligheid die kiemt in de
voren van je denkklier en laat je je hand dwalen
door de onderstroom van je zelfheid en stel je je in
het besef dat in elk woord de medemenselijken zijn
aangeroepen en het soortelijk gewicht van je
bestaan op de weegschaal is gelegd

en dus draal je niet langer en laat je de komende in je wezen
oprijzen, want zij is het die het derwaartse
aan je waagt

probeer daar notie van te nemen en je herseninhoud
dermate te schonen dat die Trojaanse merrie erin op
kan galopperen zodat je belaagd, overmeesterd,
bestoven, ofte wel:

vοnk

vυυr

vrιj


Uit de serie ‘die het derwaartse aan je waagt'
...

apart from chance you're silence too enveloped
in the soul's work, a dark circle of sulphur that's
left after removal of reeking decay, a
manifestation not reducible to the here
and now, or isolable from the all-embracing force
for which finally you really abandon reproduction,
especially since your nurturing yourself in it is
maintained and secretly you know that without
the fanning out in which in all your actions and words
you're involved only the blame in the ego framework and
the satisfying of the personal is left

so you cultivate the willingness that germinates in the
furrows of your thought gland and let your hand wander
through the undercurrent of your selfhood and place
yourself in the awareness that in each word your
fellow-humans are called upon and the similar weight
of your existence is placed upon the scales

and so you no longer tarry and let the coming one rise up
in your being, for it's she who risks the thither
on you

try to form a notion of this and clean your brain content
in such a way that that Trojan mare in it can
gallop upon it so that you besieged, overwhelmed,
pollinated, or else:

flαsh

fιre

frιe


From the series ‘The One Who Risks the Thither on You'
...