Maryam Hooleh

بمباران زيبايي ست
چاقو
چشم آبي
و بادکنکي به کوچکي قرن بيست و يکم

بمباران زيبايي ست
من
و من
و من
و سايه ي آدم ها

بمباران زيبايي ست
داش آکل و مسيح وقت ندارند به جيب جانوري که جان مي کند
سري بزنند
بمباران زيبايي ست
اين دريچه است که روسپي ترين اميد دهنده است
روسپي ترين آرزو دهنده اي
که ماچ مي دهد مدام
باز مي شود مدام
کرم مي زند
...

مدرسه را مارمولک چاق کرده
بخاري را اجداد بيچاره ي من ؛
تکه هاي تقويم را در تنور بيندازيد
شايد گوشت ِ برشته سگ ترم کند
با پاچه ي روزهايي که مي گيرم

تئاتر را مه گرفته
مرا شب ؛
زن را شوهر گرفته
مرا نکبت ِ جاودانگي ؛

حرف زدن براي ديوارها ممنوع است
اما کسي زبان ِ مرا نمي داند
تا از چرند گفتن نجاتم دهد !

( شايد انگليسي را به من داده اند
فارسي را به شکسپير ! )

گندمي مي کارم
سلول هايش ، داس هاي کوچک ؛
زبان هايتان را درو مي کنم
براي آنکه بدانيد
همين که به حرف هاي من گوش کنيد کافي ست !
بالون هايم به من سواري داده اند به اندازه ي کافي
و کافي يعني بادي که از کنارت مي گذرد بي آنکه بداني

همه چيز مثل هم است
گور من يعني زندگي تو
وشايد گور تو زندگي من ؛
زندگي يعني عاشق کسي باشي
و با کسي ديگر زندگي کني
وگرنه روحت ميان خانه هاي بيشرم سرگردان مي شود
نه از عاشق شدن در اماني
نه از زندگي !
تو به دو موجود توأمان محکومي
عشقت
وعاشقي که تو را در قمار باخته !
...

Lizards have fattened the school
My wretched ancestors the stove
Torn pieces of the calendar thrown in the oven
Maybe braised meat will make me more of a dog
to these ankles of the days I bite

The theatre is taken by the fog
I, by the night
The woman is taken by her husband
I, by wretched immortality

Speaking is forbidden for the wall
But no one speaks my tongue
to save me from speaking nonsense

(Perhaps they have committed English to me
Persian to Shakespeare!)

I sow the wheat
with little sickles for cells
I sickle your tongues
so you know
it is enough to listen to all I say
My Zeppelins have given me enough rides
And enough means a breeze that you don't know is passing by

Everything's like everything else
My grave means your life
And perhaps your grave, my life
To live means to be in love with someone
and to live with someone else
or else you will be a wandering ghost between shameless houses
You are neither immune from falling in love
nor from life!
You are simultaneously condemned to two beings
your love
and the lover who lost you in a card game
...

روزي که تا چشم کار مي کند در ويلچر نشسته بادبادک
عشق من چه مي تواند بکند براي تو ؟
به همين قانع باش که در کنار من آه بکشي عزيزم !
خرمگسهاي اتاقت را مي کشد عشق من
تنهايي خانه ات را وقتي که نيستي به جايت تحمل مي کندعشق من
اما نخواه که از اکسيژن
يا کره ي زمين
تقاضاهاي ديگري کند عشق من !
نمي شود جور ديگري زنده باشي
به همين قانع باش که در کنار من آه بکشي عزيزم !
...

The day the kite sits in a wheelchair as far as the eye could see
What could my love do for you?
Just be happy, my love, to sigh with me by your side
My love kills the bluebottles of your room
when you're not around
my love endures the loneliness of your home
But don't ask my love to ask for more
from oxygen
or this planet Earth
It is not possible to be alive any other way
Just be happy my love, to sigh with me by your side
...

اگر با من ازدواج کردي
برايم لباسي بخر نازک
که از پشت آن برهنگي تو ديده شود
و دستمال گردني
که اخلاق دست هاي تو را داشته باشد
و کفش اسپورتي که
به مغز تو متصل باشد !
ولي قلاده را فراموش نکن
چهره ي صادق تري دارد !
...

If you marry me
buy me a see-through dress
so your nakedness may be seen through
And a scarf
that carries the temper of your hands
And a pair of trainers
that connects up to your brain!
But don't forget the dog collar
it has a more honest face!
...

رهايي آخرين طعمه ي تلخي بود
که در اميدهاي ابلهانه مان نامگذاري کرده بوديم
در مثلث ِ وجود
انديشه و اميد کودکان ِ ديوانه اي بودند
که با سر به هوا ضربه مي زدند
با مشت بر زمان فرو مي افتادند
و تنها بازي بزرگ شان
تنفس مصنوعي به ساعت هاي مچي شان بود!
...

Emancipation was the last bate of bitterness
which we had named in our stupendous hopes
In the triangle of existence
thought and hope were mad children
who beat the air with their heads
who dived into time with their fists
and their only big game
was to give mouth-to-mouth resuscitation to their wrist watches!
...

نه
نمي شود
نمي شود آرام بگيرم
اين گوشه از جهان محکوميت من است
ويترين خيابان هايش عقب مانده اند
و شلوارهايش تنم را فشار مي دهند
نه ! به من دست نزن
مثل گربه هاي هيز بار مي آيم
به پاچه هاي مادرم بدبين مي شوم
رهبر عزيز !
چطور مي توانم به تو اعتماد کنم ؟
تو اصلا شبيه ترموديناميک نيستي
دهانت پر از ساچمه است
واز کپل هايت سياهچاله هاي فضايي مي ريزد

چطور مي تواني به من مهرباني کني ؟
وقتي پسرانت در آرزوي زنا جان مي سپرند
و دخترانت
به فاحشه خانه هاي پنج قاره تبعيد مي شوند ؛

نه ، به من دست نزن !
من از بال سوسک مي ترسم
پروازش مستراح ِ خانه اي را متروک مي کند
اين مردم
نمي دانم چطور آنقدر شجاعند که تو در آسمان شان پرواز مي کني !

واي اگر کودکان بزرگ مي شدند

لنگه کفشي براي تو کافي بود !
...

No
I cannot
I cannot keep quiet
I am sentenced to this corner of the world
With its retarded shop windows
And trousers that squeeze
No! Don't touch me
I grow up as a curious cat
to look at my mother's ankles lasciviously
Dear leader!
How can I ever trust you?
You don't look at all like thermodynamics
Your mouth is filled with pellets
And black holes fall out of your groin

How can you ever be kind to me?
When your sons give up their lives to the promise of sex
and your daughters
are exiled to the bordellos of five continents

No! Don't touch me
I am afraid of the cockroach wings
their flappings commit the lavatory of some house to abandonment
These people
how brave of them to have you flying about in their sky

If only the children grew up

an odd shoe would ever be good enough for you
...

موي قاره به دماغ کلاغ که مي رود
فلسفه عطسه مي زند
رادياتورها براي ماراتون آماده مي شوند
تا به فسيل حرکت هاي مغزي نزديکتر شوند
در قطب مه گرفته ي کتاب هاي راهنمايي و رانندگي
و تجسم سيارات رنگي در نقاشي جاده هاي خردسال ...

حالا به زمين نزديک تر مي شوم
يک موميايي از موزه اي گرانقيمت رييس سازمان ملل مي شود
آمريکا در انتخابات رياست جمهوري هند مي برد
و بيل کلينتون زن سال ايران !
زنان در کشتزارها تف مي اندازند
تا پاچه شان را نگيرند زماني به خاطر بوي تن شان
من به شيوه ي ابرها و موجودات خرسند لذت مي برم
لذت مرا مي برد
تا رژه ي درختان کنار فاضلاب ها
آهن شدن اکسيژن در نگاه شاعران پيشرفته
و ترکيب هاي شيميايي اوزون
که به جريان سوسياليته ي سوسک ها مي انجامد
آسمان که نهايي ترين سم پاشي قهوه اي ست
از پشت نزديکترين لذتي که روبروي چشمم گرفته ام ...
و پنبه ي مغزم که زير تابش آفتاب بر ذره بين
آتش مي گيرد !

قندي به دهانم بگذار
و با لباس کولي ها مرا به چادري بدزد
به گوشه اي راهنمايي ام کن
که وزن ياوه هايت را با من تقسيم کني
و من زير دندان هايت کودکي به دنيا مي آورم
که زماني سقف چلوار بر سرش خراب خواهد شد
زماني که از پشت آخرين لذتم به خورشيد تف مي اندازم
تا پاچه ي فرزندم را نگيرد
روزي که آتش به فرمان « او» پيش مي تازد
و زمين جاي خوبي براي تاختن نيست !
...

As the hair of a continent tickles the nostril of a crow
philosophy sneezes
radiators get ready for the Marathon
to get closer to the fossils of neurological shifts
in the foggy arctics of the volumes of the Highway Code
and the imagination of colourful planets in the painting of infantile roads . . .
Now I am getting closer to Earth
A mummy from an expensive museum
is appointed as the UN Secretary General
America wins the Indian presidential elections
And Bill Clinton Iran's beauty queen of the year!
Women spit in the paddy fields
so they won't be got at for their body odour
I experience joy in the manner of clouds and contented creatures
Joy takes me away
to the march of trees along the gutter
the ferrous conversion of oxygen
in the peering of progressive poets
and ozone's chemical reactions
to the encroaching movement of the sociality of cockroaches
The sky which is the utmost disinfection of brown
from behind the delight before my eyes . . .
And the cotton-wool of my brains
that under the magnifying glass in sunshine
catches fire!

Put a piece of sugar in my mouth
and in gypsy clothes kidnap me to a tent
lead me to a corner
where you can divvy up the weight of your poppycock with me
And under your teeth I would give birth to a child
so at some point the canvas roof would collapse on him
a point hewn with my last delight when I spit at the sun
so it won't grab my son
The day when fire gallops forth in its name
and the earth is no longer a place for galloping
...

جستجو براي يافتن يک عينک
که روي کره ي زمين قرار گرفته
درست مثل اينکه آدم عاشق کسي شود
که براي هميشه او را دوست داشته باشد

همينطور که راه مي روم
گردنم را پرت کنيد
شايد آن جلوتر
ماندن از رفتن جلو زده باشد

هي من حرف بزن ...
هي ارابه ي گوشتي ....
هي من حرف بزن ....
هي همسفران پنبه اي ...

چطور مي شود از قطار زبان آدميزاد ياد گرفت
تا آهن بداند من در زمان نشسته ام
و کالسکه ي دقايق مصنوعي
از من جلو زده ؛
من تابع حرکت هاي نوري ام
نه فرکانس هاي ماهيچه اي ؛
لالماني ابهت پدرانم بوده
پوستين زمستان هاي معاصرم ؛

سال هاست آسماني در کار نبوده آن بالا
و سال هاست آفتابي بر ما نتابيده
زيرا که ما زميني هستيم
زميني
درست به آدرس يک عدس کرمو
در کهکشان خرمن کوبي هاي تازيانه و سيب
کرات اريب
و افليج حامله که بر تقارن هستي خم شده

واين اوست
پروردگاري که ما هستيم !
...

Searching to find a pair of glasses
somewhere on this planet
is exactly like falling for somebody to love forever

As I am walking
lob my neck over
perhaps further along
standing has overtaken departure

I keep talking all the time . . .
A chariot of flesh all the time . . .
I keep talking all the time . . .
Cotton filled co-travellers all the time . . .

How can one learn human speech from a train
until the rails know I am sitting in time
and the coach of artificial minutes
has overtaken me;
I am a function of optic movements
not those muscular frequencies
Mute was the awesomeness of my forefathers
My sheepskin of contemporaneous winters

For years now there's been no sky up there
and for years no sun has shone on us
because we are earthlings
Earthlings
precisely at the address of a worm-ridden lentil
in the galaxy of harvest poundings with whip and apple
oblique planets
And a disabled pregnant being bent over the symmetry of existence

And it is she
The Creator who we are!
...

مي گويند زير چادر اين زن ها بچه ها و رستوران ها راه مي روند ...
مي گويند پوست ها و دالان ها مهتاب و مرمرند ...
اينها همه دروغ مي خندند
چادر که به هوا مي رفت يک « فاجعه » را به سنگسار مي بردند
در گورکنان ِ متعادل
گريه ي گاري ها را ... هو !
يعني اگر ديوارها نباشند هيچ وسوسه اي اميد پيشروي نخواهد بود ؟
اما اگر زير خشت ها کسي مانده باشد ...
زنده زنده ...
زني ....
...

They say under these womens' chador walk children and restaurants
They say all the skin and passages are moonlight and marble . . .
They do their mock laughter
if the chador is blown away they would take the ‘disaster' to be stoned
onto the gravediggers of justice
Hey! The cry of the creeking carts . . .
Meaning, if there were no boundaries
no desire should be tempted to advance?
But if someone was left under the stones . . .
buried alive . . .
a woman . . .
...