Ανάσταση Στο Χωριό Poem by Lionara S.t.m.o.l

Άνοιξα το σύρτη και μπήκα δειλά
Στάθηκα αρκετή ώρα στην πόρτα
Μετά κοντά στα παράθυρα
Όλα έμοιαζαν τόσο ξένα
Μέχρι το μεσημέρι βημάτισα για εξοικείωση
Πάτησα το υφασμένο από άλλους χαλί
Κάθισα στον διαλεγμένο από άλλους καναπέ
Ακούμπησα το σακάκι στην καρέκλα
Χάζεψα τους πίνακες, μιας άλλης εποχής, στους τοίχους
Και μέχρι τη νύχτα, χώθηκα μέσα στα λευκά σεντόνια
Οι νέες εντυπώσεις, έφεραν έναν γλυκό ύπνο
που διέκοψε ο ήχος του ρολογιού
Το μεθοδικό τικ τακ λογάριαζε
τις ώρες της ετοιμοθάνατης νύχτας,
τα ερωτικά καρδιοχτύπια της φύσης
Στο ημίφως ανακάλυψα μια κρυφή βιβλιοθήκη,
στο γύρισμα του τοίχου
Ολύμπιοι φίλοι γελούσαν από καρδιάς,
στον ελεύθερο χρόνο της αιωνιότητας στο ράφι
«Θα σας γνωρίσω όλους! » σκέφτηκα
και άστραψε η καμπύλη των χειλιών, το πρόσωπο
Μια γνωριμία που ξεκίνησε ευθύς,
υποβιβάζοντας αυτόματα κάθε σύντομη γνωριμία με πρόσωπα
Με το πρώτο φως άνοιξα τα παράθυρα και πλημμύρισε, βέβηλα, ο χώρος ανανέωση
Ευωδιές από τα τσουρέκια που έψηναν στα γειτονικά σπίτια, θύμισαν ότι πλησιάζει Ανάσταση!