Έγινες ηλεκτρονική σκιά, χώρου συντεταγμένων
φόρεσες χαμόγελο φωτεινό! Ερωτευμένου αστέρι…
Γνωρίζεις πτυχές αδιάκριτες ζωής τελματωμένων
δώσε Αγάπης μια σπρωξιά, όπως κρατάς το χέρι.
Βλέπεις όλων τις ζημιές σε παρελθόντα χρόνο
ξέρεις γιατί φυλλοροούν στον άνεμο του τώρα.
Πες τους πως δεν απάτησαν τον εαυτό με πόνο
αγκάλιασε μαύρες καρδιές, με ήλιους σε αιώρα
Στου χρόνου το ανύπαρκτο, στιγμές πώς να κρυφτούνε;
Στο χρονοσκάνερ θα φανούν, ντροπή ποτέ μη νιώσεις,
για των άλλων τις πομπές. Για αδυναμίες ας πούνε.
Τις χάρηκες, τις διάλεξες… ελευθερία βιώνεις!
Το όνομά σου θα φανεί μαζί με τη ζωή σου
μες τους αιώνες σαν ζητας «Αγάπη», «Ελευθερία», «Νόημα»
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem