Με ‘χεις στολίδι ‘κει στον χτύπο της καρδιάς
κι ας είναι μαύρη από καημού μαράζι
Αν τόσο εσύ το μαύρο αγαπάς
τη μαύρη θάλασσα θα βλέπω για λιμάνι
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Με ‘με παράσημο σε ζηλεύει η οικουμένη
γιατί σ' αυτήν με έχω τάξει από καιρό.
Εμείς μαζί την κάνουμε να προσμένει
την Χαρά που χρόνια ξέχασε θαρρώ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Απ΄ την σπλαχνιά που ‘χω φυτέψει στην αυλή
κόβεις κλαδιά και το ‘χεις για καμάρι
μα όταν κόβουνε κλαδιά και οι πολλοί
χαλιέσαι, χάνεσαι, με θες του «εγώ» ζευγάρι.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τον Χάρο έφαγα και σας δείχνω τον τρόπο
να γίνουμε Θεοί που ζουν σε Ωραίο τόπο
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem