Η Ρότα Της Πένας Poem by Lionara S.t.m.o.l

Καράβι είναι η πένα ‘κει στον ωκεανό Σου
μελάνι αφήνει πάνω του, όπως πνέεις Εσύ.
Φουρτούνα κι αν φουσκώνεις τα πανιά μου,
ο τιμονιέρης νιώθει ηλιόλουστη κουπαστή.

Το πλήρωμα κοιμάται, γιατί το ξεσηκώνεις;
Έχει απ΄το δρόμο πολύ πια κουραστεί.
Θες να σου μιλάει την ώρα που κρυώνεις,
με την κακοκαιρία έχει συμβιβαστεί.

Στείλε παρέα γλάρων κι ένα γλυκό αέρα,
ήλιος όταν τους καίει καινούργιος και παλιός.
Δεν ξέρουνε που πάνε δείξ΄ τους την ημέρα,
τις νύχτες με ασφάλεια, όνειρα και χορός.

Μέσα από την πένα δύο ζωές να ζήσεις
κι όταν πιάσω λιμάνι την Τρίτη να γευτείς.