Κρυφτό Poem by Lionara S.t.m.o.l

Φεύγει η νύχτα! Μυστικά ξέρει να κρύβει!
Φορώ το μαύρο τον μανδύα το σκοτεινό,
που ο ήλιος από καρδιάς μόνο χαρίζει,
τη μέρα να κρύβω ό, τι πολύτιμο κουβαλώ.

Την ειλικρίνεια, την ομορφιά, την φρονιμάδα
που δελεάζουν κάθε πρίγκιπα, φτωχό.
Όσα ελέη του Θεού κι αν διαθέτει, τις χαρές
του Θεού γυρεύω εγώ. Παρέα σε ζωής δοκό.

Αν ασημένιος είσαι ή χρυσός, τα είδωλά μου,
όπως την ύλη περιφρονώ. Ποιος θα ρισκάρει
μαύρο μανδύα ν΄ αγαπήσει; Γεννιέται στα μάτια μου
και πεθαίνει η αγάπη εδώ. Λικνίζεται σε δάκρυ…

Από κοντά σαν τα αναγνωρίσεις, θα πολλαπλασιαστώ
την αξία σου να προσπαθήσω να συμμεριστώ.