{φίλοι Απείρου} Poem by Lionara S.t.m.o.l

Δε με αγγίζεις
Κι όλο χάνομαι
Μέσα στον κόσμο της σιωπής
Γνώση επίγνωσης
Αισθάνομαι
Θλίψη
Απ' τα βάθη της δομής
Γελώ!
Και όλο ελευθερώνομαι
Τα όρια μετακινώ
Τις αναμνήσεις τις ξεσκόνισα
Σκουπίζω όλα τα «Εγώ»
Χώρο να έχω για το άπειρο
Να μείνει ό, τι Αγαπώ
Ρέει στα μάτια
Η ενέργεια
Χορό χορεύει η αλώ
Κι εσύ θαυμάζεις το λαμπρό ( ;)
Όσο εσύ απομακρύνεσαι
Μοιάζω φιγούρα μυθική
Μα όσο οδεύω προς το θάνατο
Ποιοτικότερη η ζωή
Νόμιζα τρέχω χιλιόμετρα
Και δεν κουνιέμαι εκατοστό
Νόμιζα φεύγουνε οι μέρες
Και χώρεσαν σ' ένα λεπτό
Μα τί ωραία καθρεφτίζεσαι!
Απέναντί σου το «Εγώ»
Και τώρα που όλα πια τα έκρινες
Δεν έχω πια να προσδοκώ
Σε γαλήνη πράξεων περιμένω
Όσα είναι να' ρθουν
Κι αγνοώ
Σε βλέπω μέσα μου να βλέπεις
Εσένα αγγίζω!
Φίλε, δυνατό σε νοώ.
[Έμπνευση από το βιβλίο του Carlos Castaneda "Η ενεργός πλευρά του απείρου"]

Βρείτε το στο ebook «Internity» FOR MOBILE (ISBN: 9780463012185)