Τον χάσαμε το δρόμο γιαγιά!
Κι ας σώθηκες απ' τη φυγή!
Στο υπόγειο της πόλης που ήρθες
Στέκουμε για πάντα σκονισμένοι
Απ' των άστρων τη θαμπάδα που εισβάλει
Απ' τις τρύπες που με κόπο άνοιξα
Στην προσπάθεια να συγκολλήσω λαούς
Θριαμβολογούν πως νίκησαν το Θάνατο
Θριαμβολογούν πως νίκησαν το Χρόνο
Θριαμβολογούν πως νίκησαν Εσένα
Πόσες απάτες καθηλώνουν τους βλογιοκομμένους;
Όσο στο αδύνατο ελπίζω
Την Κόλαση Παράδεισο να δω. Μπορώ!
Τίποτα ακόμα δε χάθηκε γιαγιά
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem