Σκέψη Δυνατή Poem by Lionara S.t.m.o.l

Κατάκοπη, τσακισμένη, σε ηλιοκαμένη έρημο πατούσα
Έναν κουβά νερό να ξεδιψάσω αναζητούσα
Ο κουβάς ήρθε χρυσός, βαρύς μα και ογκώδης
Νερό ατέλειωτο να ξεδιψώ διψώντας
Με πλησιάσανε πολλοί, να δροσιστούν κοιτούσαν
Πλάι μου περπατήσανε, δεν με ενοχλούσαν
Πίνανε, ξαναπίνανε, την ξέρα τους νικούσαν
Ασφαλείς δίπλα μου μόνο χαμογελούσαν, τις προθέσεις μου παρανοούσαν

[Πιο πάνω απ' το όνειρο, από τις ψευδαισθήσεις
Πιο πάνω απ΄τα θέλω μου, απ' τις γυμνές αισθήσεις
Οι σκέψεις έχουν δύναμη, δίνουν όταν ζητήσεις
Μόνος σου γίνε άρχοντας, αρκεί να διεκδικήσεις]

Βαρύς κουβάς, χρυσός κουβάς πονέσανε τα χέρια
Κοιτώ τριγύρω, περπατώ, να μοιραστώ τ΄αστέρια
Κανένας άξιος τολμηρός, η λάμψη τους τρομάζει
Ευγνώμον στην παρέα μου, μα η δουλειά κουράζει
Βήμα μπροστά, στάση μικρή, ν' αντέξει το σκαρί μου
Νερό στους πάντες θα σκορπώ να χαίρεται η ψυχή μου
Φωλιάς προσόν η θαλπωρή, της τρέλας καταφύγιο
Μοναξιάς γλυκό φιλί, θανάτου εισιτήριο…