Το Φλιτζάνι Του Καφέ Poem by Lionara S.t.m.o.l

Χρόνια στης νύχτας τα ρυάκια κολυμπάω
δεν κολλώ στο κατακάθι του καφέ.
Τις ομορφιές της, στα τείχη ζωγραφίζω
ξυπνώ τις μνήμες που ξεχάστηκαν στο χθες.

Ρίσκο Αγάπης δε φοβήθηκα να παίρνω,
ανοίγω μάτια, στις συνειδήσεις τις κλειστές.
Χωρίς λόγια, εμπειρίες δειγματίζω
λίγα ζω χρόνια, αιώνια ζούσα χθες

Έχω όραμα, εμάς να αναμορφώσω
τα όνειρα είναι οι ελπίδες οι μικρές.
Χωρίς κοντές ευτελείς επιθυμίες
έργο για πάντα! ..δεν θα επιστρέψω απ ΄το χθες.

Σαν ιστορία παπαγαλίζεις ίδια λάθη;
Ξεκόλλα απ΄του καφέ μας τον ντελβέ..