Είδα στα μάτια σου μια πίκρα
που η γλώσσα σου δεν έχει πει.
Όσα σου είπα είναι αλήθεια,
αλλάζει η ζωή τροπή.
Καμιά αγάπη δεν είναι ψέμα,
στο χρόνο που ‘χει εκφραστεί.
Είναι ο δρόμος προς το Τέρμα
που παίρνει απότομα στροφή.
Ένας κομμένος ομφάλιος λώρος
έχει και πόνο και χαρά!
Για κάθε νέα δημιουργία
πονώ πάλι, ξανά ξανά…
Λίγο κι εσύ θα ‘χεις πονέσει,
δύσκολες οι προσαρμογές.
Ρουτίνες νέκρας οι συνήθειες
είναι σε όλους βολικές.
Θα σκάσουν όμως οι μητέρες,
με τα μωρά μες τις κοιλιές…
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem