Παιδική Μοναχικότητα Poem by Lionara S.t.m.o.l

Αιωρούμαι σε μια άβυσσο μ΄ αστέρια,
σε μια κούνια που την πιάνει ο Κανείς.
Στην πλάτη πιάνω φτερά από περιστέρια,
γελάω με δάκρια χαρούμενης στιγμής!

Όσα βρήκα μ΄ ένα σάλτο τα ‘χω πιάσει,
ευκαιρίες που θες να ονειρευτείς.
Δεν θυμάμαι να τις έχω λαχταρήσει,
η μόνη ψευδαίσθηση, της χαράς της παιδικής!

Χωρίς αρβύλες, βοηθήσαν τα φτερά,
μόνο οι άλλοι με πατήσαν με αρβύλες.
Όταν σηκώθηκα δεν έριξα ματιά,
έπλασα όνειρα να δίνουνε ελπίδες!

Στην μοναξιά που είχα μάθει από παιδί
περιπλανιέμαι όταν με διώχνει η ζωή… αέεερα…