Ένας γλάρος λευκός, κολυμπάει στο φως, κοιτά φάρους, λιμάνια…
Ένας σκύλος λωλός δίχως φρένα και φως, κολυμπά να τον φτάσει στα ουράνια.
Πέταξε μακριά, δίχως καν συντροφιά, κει που βρήκε τα ψάρια.
Έμεινε μοναχός, ένας σκύλος χαζός, να γυρεύει ακτής περηφάνια
Μες στη θάλασσα, πώς, να γυρίσει σκυφτός; Τον κοιτάν των ανθρώπων τα μάτια…
Αγνοεί φυσικά, την δική του ομορφιά, κοιμάται σε γλαροφωλιά…
Πόσα όντα την έχουν ζηλέψει! Στου βυθού τη ζωή
έχει δώσει τροφή και θα βρει όταν πάλι γυρέψει.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem