Υγρασία Ζωτική Poem by Lionara S.t.m.o.l

Είναι οι πηγές που μας κρατάν σφιχτά στη γη,
ομφάλιος λώρος μας δένει στην κοιλιά της.
Κι αν το λουρί, μας πάει λίγο πιο εκεί,
με άλλα μάτια πια κοιτάμε, τη χαρά μας!
Είναι οι πιέσεις πλέον για μας γελοίες.
Είναι μικρόκοσμος με πιο στενές αξίες.
Οι εφευρέσεις πια δεν είναι αυταξίες,
είναι εργαλεία για ατόφιες εμπειρίες!
Ρίσκα για ζωή, δίχως χαζές ταυρομαχίες…
Τα μιούζικ χώλ δε μοιάζουν σούπερ αποδράσεις,
ρουτίνα ρέει με μελωδίας απολαύσεις.

Τις Κυριακές ερωτευόμαστε της φύσης μεγαλεία,
τον εαυτό σαν άλογα είχαμε δαμάσει,
καβάλα στου λώρου το λουρί, για νοητικές δράσεις,
κάθε αυγή ρουφάμε χλόης υγρασία,
να ´ναι η Άνοιξη η πιο όμορφη λατρεία,
κάθε προσγείωση μια γη επαγγελίας.

Κι αν της καρδιάς, δεν φέρνει δάκρυ, η ξηρασία,
υγρή πνοή έχει ο λαιμός για σωτηρία…
Μια δίψα αρρώστια πιότερο από επιθυμία.
Αν μάτια καίγονται μ´έναν απαίσιο βήχα,
στη γη μας ξάπλωσαν, νωρίς να μας αρπάξει.
Σκλάβοι σ´απόσυρση χωρίς μιαν φαντασία,
νερό αγνό, οι φίλοι όλοι, πηγής θεραπεία.