Πέρα απ΄τη Γη ανθίζει ο κήπος της καρδιάς
Γέμισε χρώματα του σύμπαντος την όψη
Όρια βάζουν πολύχρωμα ουράνια τόξα
Μετά της θλίψης τη βροντερή βροχή
Όσο η Μήτρα κρατά τη φλόγα μες τη Γη
Κι ο νους χαϊδεύει με Αγάπη και στοργή
Των προγόνων μας τροφή τούτο το χώμα
Τις ελπίδες περιμένει λίγο ακόμα
Μένει ο κήπος μας στον άχρονο αιώνα
Να ξεπερνά των αρετών μας την στενότητα
Να ξεπερνά του Παραδείσου την μικρότητα
Να ξεπερνά του Θεού μας τη θνητότητα
Γατήσιο πάτημα τα εντόσθια ηρεμεί
[Έμπνευση από το βιβλίο «Ο Βραχόκηπος» του Νίκου Καζαντζάκη]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem