Μόνιμη Ελπίδα Η Χαρά Poem by Lionara S.t.m.o.l

Τις σιωπές και τις κρυψώνες, ποιος σου έμαθε?
Δηλητήριο σταλάζεις μες στο αίμα σου…
Χιόνισες μες στην ψυχή, χιόνι τα μαλλιά σου!
Τσαλάκεςέχει η καρδιά, τσάκισε η ομορφιά σου…
Γωνίες κάνει η σκέψη σου, γωνίες τα κόκαλά σου…
Ψάχνειςτώρα πλαστικούς, να κρύψεις τα αισθήματά σου…
Ασχήμισες κάθε επόμενη γενιά σου…

Σιωπές που γίνανε θυμοί, σπαράζουν τα σωθικά σου…
Εκρήξειςκαιν το μέσα σου, οι σπίθες όποιον πιάσουν…
Κρύψου μέσα μου μπορείς…Αντέχω την ψυχούλα μου, αντέχω τα δικά σου…
Ακούω την πικρή στροφή και την ευθεία χαρά σου…
Ακούω γιατί νοιάζομαι όχι για τα λεφτά σου…
Άχρηστοι σου είναι τώρα πια γιατροί, καλοθελητάδες…
Μόνος ποτέ ξανά, η σκέψη μου κοντά σου…



Υπήρχαν λόγοι, που είναι αυτές οι μορφές μας
που βρέθηκαν τώρα οι ψυχές μας
που μίκραιναν του χθες οι πληγές μας
που ομόρφυνα του αύριοτα όνειρά μας
μόνιμη ελπίδα η χαρά μας!



Άδικα μαραίνεσαι, δεν θέλεις το καλό σου?
Τυχαίο δεν είναι τίποτα, ψάξε τον ουρανό σου…
Σημάδια υπήρχαν από πριν, βρήκες τον εαυτό σου
Δεν είδες πρώτα τ΄άλογο, είχες τον καλπασμό του
Της λύπης πιάσε χέρι, καμάρωσε, περπάτα…

Μόνιμη ελπίδα η χαρά μας!