Σαν τους νεκρούς βυθίστηκες στη σιωπή
με μόνη ανάμνηση μια στημένη φωτογραφία.
Αν μας αρρώστησες δε νοιάστηκες στιγμή
των πεθαμένων δεν είναι όλα συχωρεμένα.
Με μια σου Ανάσταση θα χάνονται πολλοί
στο ξάφνιασμά σου τρομάζουν κι οι αγγέλοι.
Κατανοώ κι ας με κατάντησες λωλή
η άγνοιά σου στην κακία σου σε φέρνει.
Στη μνήμη σε σμιλεύω πάντα αλλιώς
σαν καλλιτέχνης τη μορφή σου όλο μοντάρω.
Με την ανάμνησή σου δίνω πάλι φως
μέχρι στα υπόγεια όλο να σε αμπαλάρω.
Έμπνευση από το βιβλίο «Σιωπάς για να ακούγεσαι» της Μάρω Βαμβουνάκη
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem