Δροσιά Επιβίωσης Poem by Lionara S.t.m.o.l

Αν και χειμώνας είσαι αιτία της γαλήνης
ακύμαντη στέκει η θάλασσα παντός καιρού
η κάθε ίνα νιώθει Αγάπη παραφροσύνης
ποθεί το μυστήριο που ήλθε απ' αλλού.

Ωδίνη αφόρητη σκίζει απόψε την καρδιά της
βγαίνει στα χείλη και κραυγάζει «σ' Αγαπώ»
Μείνε σου λέει μια για πάντα μακριά της
η αφομοίωση μας κάνει το κακό.

Είναι η φουρτούνα ένας θυμός που όλο ξερνάει
αντίσταση αλμύρας στους αναστεναγμούς.
Πανιά φουσκώνουν και δεν ξέρει για πού πάει
χάνει η πυξίδα τους προσανατολισμούς.

Λίγο φυσάς και θέλει μέσα να σε νιώσει.
Τί να την κάνεις όμως την φύση σαν νεκρώσει;