Αιώνια Λαχτάρα Poem by Lionara S.t.m.o.l

Από μια μήτρα αποχωρισμού
Βγήκαμε και σβήσαμε τη μνήμη
Σήκωσε φρύδι η κορφή ενός βουνού
Τραχιά παλάμη χούφτωσε, να φύγει
Απ΄ άλλους δρόμους οδεύουμε στη Γη
Πλάι μου πώς βρέθηκες Eσύ;

Σε μήτρα Αγάπης, ένωσης λαού
Χωρίς λαλιά, τον οδηγό γυρεύεις
Βάλτωσες όταν πλημμύρισε ο νους
Χαρά ή θλίψη δεν έχει σημασία
Το Είναι σου βυθίστηκε αλλού
Χάθηκε ο χρόνος μες την απελπισία
Παιχνίδι λέξεων μόνο σου δίνει ουσία
Άλογο η ποίηση, φυγής, από δειλία

Χέρι καρδιάς με λύτρωσης φιλί
Σου λέει «Σήκω, έλα στο φως, αντέχεις!
Είδα τις σημαίες αντοχής
Στις κορυφές που Εσύ μόνο κατέχεις
Φόρα το πέπλο Σου στα μάτια μη με δεις
Φτερό στον άνεμο μη γίνεις και χαθείς»