Εγκλωβισμένοι Στο Σήμερα Poem by Lionara S.t.m.o.l

Οι ρίζες γαργαλάν τα θεμέλια της οικοδομής
και αυτή γελώντας βουλιάζει αργά στο χώμα.
Ποιος νοιάζεται για τις σαπουνόφουσκες παιδιού αυτιστικού;
Πήρανε δρόμο ίδιο με τα σύννεφα!
Μόνο του χαίρεται κι ο κόσμος ας κοιμάται…
Καμιά λογική για Αγάπη δεν μιλάει.
Μια καρδιά το παν θέλει να δέσει.
Διαβάζει γράφοντας τα νήματα μη μπλέξει.
Ο άνεμος τα φύλλα παρασέρνει… μαζί με το γκρίζο φόντο.
Ψυχή του πάρτι θέλει να ΄ναι! Θα αντέξει;
Είναι το στομάχι όριο καθοριστικό…