Ποια η ουσία παρουσίας μου στη γη;
Όταν κι η θλίψη μόνο λίγο διαρκεί;
Ποια η εξουσία μου αν παίζουν οι Θεοί;
Είμαι ένα τίποτα, στο τίποτα π' οδηγεί
Η μόνη αλήθεια πως ο θάνατος θα ‘ρθεί
Κι ας έχω Αγάπη: Των γενναίων αρετή!
Όλα χαλνάνε με το πάθος για ζωή
Εκτός κι αν κράτησες αγνότητα ψυχής
Θέλω το αδύνατο να πάρω αγκαλιά
Έτσι ο θνητός νιώθει Θεός για μια βραδιά
Κι όχι παλεύοντας στης λίμνης τα ρηχά
Ούτε με έρωτες που μ'αδιαφορία τους κρατά
Μα με φιλία ενός ίσου στην καρδιά
Μα κι αν υπάρξει, από τρόμο προσπερνά
Μία ελπίδα που όλο φεύγει μακριά
Φόρα τη μάσκα και υποκρίσου βολικά
[Έμπνευση από το θεατρικό ‘Καλιγούλας' του Άλμπερ Καμύ]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem