Σαν το παυσίπονο ανόρεκτα με πίνεις,
κοιμίζω πόνους, μα σου γδέρνω το κορμί.
Μες τα κενά σου πάλι πρόθυμα με δίνεις
η μοναξιά σου θέλει να μου συστηθεί.
Άσε τα αισθήματα του πόνου να σε κλάψουν,
βγάλε από μέσα την πιο πικρή χολή.
Νιώσε τους χτύπους… Οι ανάγκες πώς να πάψουν;
Είμαι κοντά, να σου γλυκάνω την στιγμή.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem