Ώσπου Να Κοιμηθώ Poem by Lionara S.t.m.o.l

Άπλωσα το χέρι
να καθαρίσω τις αράχνες
απ'τον ολόσωμο καθρέφτη.

Σε τύλιξε ύλη,
το αίμα σου όρμησε νεανικό
και επιτέθηκες σαν άγριο ζώο.

Να με νοιαστείς περίμενα,
να έρθεις δίπλα φιλικά
σαν ανθρώπινο πλάσμα.

Με ποδοπάτησε η λαγνεία σου
με ανθρώπου προσωπείο,
μα ακόμα ευωδιάζω! ! !

Από τότε στρέφομαι στους τοίχους…
Για προστασία ελπίζω
στη δική τους καρδιά.

Με βασανισμένη ήσυχη συνείδηση
παλεύω και για τις δικές σου αράχνες,
ώσπου να κοιμηθώ… Εσύ;

[Έμπνευση από το βιβλίο » Νύμφες του πνεύματος» του Χαλίλ Γκιμπράν]