Η Τελευταία Γραμμή Του Ορίζοντα Poem by Lionara S.t.m.o.l

Κι όμως πέρασα την εύθραυστη γραμμή του ορίζοντα
Μια και δεν στέγνωσαν οι ρυτίδες μου σαν τις δικές σου
Μια και δεν άφησα στάλα υγρής εμπειρίας να ξεφύγει
Μεταποίησα σε δώρα τις πηγές μας: θολές, αλμυρές…
Αποστράφηκα το χάρτινο χαμόγελο στο πρόσωπό σου: Μαρτυρούσε προδοσία από ζήλια στην ξένη δόξα.
Ακατάδεκτη στάθηκα στις υστερόβουλες προσφορές σου.
Κάπως έτσι έμεινα μόνη, μια να βουλιάζω, μια να σηκώνομαι
Περήφανη και λεύτερη να απολαμβάνω τη γαλήνη
Πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα κοιτώ πίσω:
Όλα μοιάζουν όνειρα ελπίδων πραγματοποιημένα.
Κοιτώ μπροστά και συνεχίζω με επιθυμίες αβέβαιες.
Αφήνομαι στην αγκαλιά Σου Ουρανέ: Εσύ νοιάζεσαι!
Η πνοή Σου με οδηγεί πέρα απ'την τελευταία γραμμή
Σε μια Ολοκλήρωση του παιχνιδιού της ζωής.