όταν τα πάθη πυκνώνουν την ατμόσφαιρα
το λαμπρότερο άστρο βασιλεύει
μόνο βαρέα κύματα αισθημάτων διαπερνούν τον ουρανό
κι ένα ασύγκριτο κόκκινο ενθρονίζει το σκοτάδι
τότε βγαίνει απρόσκλητο από την τσέπη το χαμόγελο της επιπλέον ψυχής
κολλάει στο φεγγάρι και δίνει κουράγιο σε κάθε πόνο εσωτερικής καταβύθισης
κάπως έτσι σκληραίνει το όστρακο προστασίας και τρυφεραίνουν τα χέρια στοργής
ξημερώνοντας επιστρέφει το χαμόγελο στην τσέπη
προσπάθησα να το σύρω έξω με βία, αλλά είναι ανυπάκουο!
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem