{ζωντάνια Μόνη} Poem by Lionara S.t.m.o.l

Πόση ζωντάνια να βάλω στο ποτήρι;
Ώστε τα μάτια ναμορφωθούν σε μπλέ
Η κούπα σου είναι βλέπω ραγισμένη
Στο δρόμο για τα χείλη θα χαθεί

Πώς ένα δάκρυ να στάξω μέσα;
Σε καρδιά ήδη πλημμυρισμένη
Χρόνια συλλέγει άλλων πόνο κι ενοχή
Και του στερνού ακόμα συγκρατώ την ορμή

Ξέρεις, έχει και η ζωντάνια δάκρυα
Κι ας την ζηλεύεις. Κι ας την περιφρονείς.
Έχουν τη ρίζα τους στα βάθη της γης
Την ποτίζουν! Απ' τον ήλιο μην καείς

Πολύτιμο όστρακο το σώμα κι ας σπάει
Χρυσή κόλλα μουσικής το κολλά
Αγκαλιάζει την ευαίσθητη ψύχα
Τσουγκρώ να πιούμε στην υγειά της ζωής