Στόλισα την ψυχή
με την καλύτερη θέα
της κάθε απότομης στροφής
Τώρα παρελαύνω με
διαμάντια, σμαράγδια, ρουμπίνια…
-πρώιν χαλικάκια-
παράσημα τόλμης
-πράξης ηρωικής-
προς τον αέναο δρόμο
της γνώσης εαυτού.
Στολίζω
και την τελευταία μερα.
Αχ! Πόσο πολύτιμο
αυτό το περιττό.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem