Το Ρεύκιαβικ Στο Αιγαίο (Ναυτική Ποίηση) Poem by Giorgos Vlachos

Ενώ στην αμμόγλωσσα της ιστορίας
προσάραξε η ελευθερία
οξυδομένος χάλυβας
διασχίζει τη θάλασσα
δορυφόροι διαδέχθηκαν
τις Σειρήνες του Σεβενίνγκεν
άνθρωποι και ποντίκια
ποντίκια και άνθρωποι
μεσάνυκτα συνομωτούν
στο κάσσαρο.

Την ίδια ώρα ακριβώς
η κλειτορίδα της άνοιξης
στάζει αίμα
ο Αίολος με κομένη ανάσα
κολυμπά στην Αιγιάλη
μια τσιγγάνα χωρίς δάκτυλα
δίκτυα πλέκει στη Σχοινούσα
η Σελήνη ετοιμόγενη
βλαστήμα στο Κύκλωπα
της Σερίφου.

Ο Αντιπρόσωπος της Ναυτιλιακής
εταιρείας
ανορθόγραφος απ' τη πτέρνα
ως τη καράφλα
λάτρης αποσκορίασις
πνευματικός ηγέτης
αρρουραίων
πρωκτογλειφάκηδων
και λοιπών αποβλήτων
ποίηση δεν διάβασε ποτέ
κι όμως - επί του πλοίου-
τον ποιητή αποκαλεί πεοκρούστη.

Ο δραπέτης του στόκολου *
- απ' τη παραφωτίδα-
ελιάς κουκούτσια εκτοξεύει
στο κατάστρωμα
ο χαφιές του deck *
για τον άθεο του motorship
λιβανίζει τ' αυτιά
του chief engineer
και όχι μόνο...
ο Μάγειρας παρασκευάζει
ανάλατα μακαρόνια
και προσεύχεται.

Ο Κύριος πλοίαρχος δε
με σώας τας φρένας
και τις μηχανές ΤΟΔΑ Α ΦΟΡΣΑ
κροταλίζει στη βαρδιόλα
αφοδεύει στη χούφτα του
και το Ρεύκιαβικ αναζητάει
στο Αιγαίο.

Γιώργος Βλάχος
27-28-7-2006



* Αποθήκη κάρβουνου

* Κατάστρωμα


(Πραγματική ιστορία)