[ενσυναίσθησης Συμπόνια] Poem by Lionara S.t.m.o.l

Μελέτησα στίχο στίχο τα ποιήματα
Κύκλωσα με επιμέλεια τα ρήματα
Όλα τα «έλα», τα «θέλω», τα «αγαπώ»
Διεκδίκησης νέας ζωής για το «εγώ»



Τέντωσες όλες σου τις αισθήσεις
Να αφουγκραστείς, να ψηλαφίσεις
Το φως, που στάζει στα αστέρια
Τα ερείπια, πώς ανασταίνει με χέρια;


Προσπάθησες βήμα βήμα να νιώσεις;
Πληγές από τακούνια να επουλώσεις;
Πώς ισορροπούν στα καλντερίμια;
Ποιούς δένουν τα κόκκινα πατίνια;



Μόνο έτσι μπορείς να συγχωρείς
Όταν το «εγώ» με τόλμη απαρνηθείς
Με στοργή σε κρατώ απ' το χέρι
Με καρδιά που δεν έχει άλλο ταίρι



Κάτι λείπει και ίσως το είδες
Μια μουσική να ενώνει ελπίδες