Ο μαθητής αρίστευσε σε πείραμα παιδείας,
βραβείο πήρε ηθικής, στου σήμερα τις γνώσεις.
Τέχνες δεν έμαθε ποτέ, κανόνες μελωδίας,
τα άστρα ακόμη αγνοεί ως χρήσιμος στρατιώτης.
Με πείρα τόση στο πείραμα, πήρε εξειδικεύσεις.
Του χτες βουλώνει τις ρωγμές. Γιατί όμως πονάει;
Το σύμπαν ακόμα αγνοεί, στις ισχυρές του θέσεις.
Το σώμα πλέον δεν πεινά μα η ψυχή διψάει…
«Κλείστε τα σχολεία μας, δεν είναι αυτό παιδεία»,
λέει και κλαίει γοερά, για τον πολιτισμό μας.
«Καταργεί τον άνθρωπο η χρησιμοθηρία! »
Καλύτερα απ' το μηδέν να βρούμε τον ρυθμό μας.
Και γύρισαν όλα τα παιδιά, το βλέμμα στα ουράνια,
πήρε αξία το άτομο. Ελλάδας περηφάνια!
[Εμπνευσμένο από το βιβλίο»Κοσμογραφήματα» του Γιώργου Γραμματικάκη]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem