ρούχο στενάχωρο, παλιό αυτός ο κόσμος
κι εσύ επιμένεις στα φασκιά να με κρατάς
τους πόνους μου ποτέ δεν κατανόησες
είχε δικούς της να βιώσει η καρδιά
καλό το φως του ήλιου που με φώτισε
ψάχνω ένα άλλο πολύ πιο φωτεινό
θαμπώνει τις αισθήσεις και τα χρώματα
χωρίς εγκαύματα, χωρίς το ρούχο το παλιό
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem