Ενώνονται οι εγωιστικές ηδονές
με κόλλα την απέραντη στοργή κι ευγνωμοσύνη
κανένα ηθικό βάρος δεν άφησε
η εξαιρετική ευτυχία κι η παράξενη περηφάνια
εμείς λυτρωθήκαμε από ενοχές, αμαρτία και τύψεις
κι ο κόσμος από τους νόμους της βαρύτητας και του χρόνου
καμία προδοσία στους εαυτούς.
[Εμπνευσμένο από «Το μουσείο της αθωότητας» του Ορχάν Παμούκ]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem