Τί είχες να δώσεις πέρα απ' τ' αυγά σου λάγνε Ηρακλή;
Ρηχά αντιλήφθηκες της συν-ουσίας τη στιγμή…
Για σε ουτοπία του θηλυκού η ηδονή!
Μια τελειότητα χωράει το σύμπαν. Το δονεί!
Σαν πυροτέχνημα σβήνεις και χάνεται μέρα λαμπρή
Δυο είν' οι ψυχές, δυο είναι τα σώματα, μια η πνοή
Όταν ενώνονται χωράν αιώνες σε μια στιγμή
Κι είναι η στιγμή π' όλα τα χρόνια τα καταργεί.
[Εμπνευσμένο από το βιβλίο «Η νέα ερωτική αναρχία», Πασκάλ Μπρυκνέρ; Αλέν Φινκελκρό]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem