Μαλώνεις με τα ρούχα σου
άνθρωπε μόνε… φτάνει
Μας έβαλες στη θέση μας
μονολογώντας… πάλι
Φοράς το σώμα ανάποδα
ραφές και ούγια… εφάνη
Τη μια σταγόνα αθάνατη
τώρα η κλεψύδρα… στάζει
Μίσος ή θάνατος, απορείς
καλό στον κόσμο… κάνει;
Μόνο ο βιός ο αγαθός
στις αρετές σου… πιάνει!
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem