Ψυχή τσαλακωμένο χαρτί
Κάθε σιωπή, μια τσάκιση μικρή
Κάθε τσάκιση, αυτοτιμωρία για μια ζωή
Ποινή σε ηλικία μικρή, μέχρι θανάτου θ΄ακολουθεί
Για έγκλημα ασήμαντο, χαζό, ξεχάστηκε με τον καιρό
Απλά δεν είχε ειπωθεί, έμεινε για πάντα εμμονή
Αιχμάλωτος του εαυτού, να μην μπορεί να πάει αλλού
Δώδεκα κίνησε τσιγάρο, η Τούλα δεν τον κοίταζε άλλο
Δεκαπέντε τ΄αλκοόλ, ο Μήτσος τον είπε φλωρ
Δεκάξι τα γκομενιλίκια, μια Ρίτα ξηγήθηκε ραδίκια…
Από τότεδεν θυμάται …Φουμάρει, πίνει, με ποια κοιμάται;
Έφτασε κιόλας τα πενήντα, μα ούτε σκέψη για εκείνα…
Που τον κάναν καρδιακό, χοντρό, με χάλια πνευμονικό…
Μήπως με ολική αμνησία θα είχε εκλείψει κάθε αιτία;
Άξιζε η τιμωρία για τόσο ασήμαντη αμαρτία;
Πνίγηκεμεςστη σιωπή του, τσαλάκωνεόλο την ψυχή του
Αν είχε τρόπο να λυθεί, θα ‘γραφε όνειρα στο χαρτί
Κάθε εμπειρία ζωντανή
Καμιά στενάχωρη εμμονή
Ούτε μια τσάκιση μικρή…
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem