Γη Ανθρώπων Poem by Lionara S.t.m.o.l

Είμαι η γέννα στο κατώφλι σου που ήρθε,
άπειρες γέννες είναι στην αναμονή.

Είχες τα χέρια απλωμένα στα ουράνια,
είχα καρδιά έτοιμη, να ξαναζεσταθεί.

Δεν αρκεί ο ένας τον άλλο να κοιτάει,
κοινός στόχος, την αγάπη κινητοποιεί.

Μέσα στη λάσπη κυλιστήκαμε παρέα,
είχε η φτώχια την πληγή μας ανοιχτή.

Κανένας οίκτος! Όλα γίνονται συνήθεια,
αρκεί ο Μότσαρντ μέσα, να μη θανατωθεί.

Είναι το νόημα που σε ζωντανεύει,
αυτό στο τέλος, σ´ αρραβωνιάζει με τη Γη.