Εκεί που πάω να απελπιστώ
Μια αχτίδα κόκκινη, κίτρινη, πορτοκαλί
Αλλά πάντα διάφανη, διαυγής και ξεκάθαρη
Γεμίζει φως και τα πιο βαθιά σκοτεινά δωμάτια
Και να που πάλι ξέχασα την αιτία να εγκαταλείψω
Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν
Όπου αλλού η ομίχλη συντηρεί τις αιτίες
Και οι σκοτεινές αποφάσεις έχουν λόγο ύπαρξης
Και οι πνοές βαραίνουν περισσότερο απ΄ των δήμιων
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem