Είναι κρίμα την Ελλάδα να ζαρώνεις
Να ξεριζώνεις της Ιωνίας τη γενιά
Είναι άδικο το πνεύμα να σκοτώνεις
Να τους κόβεις τα φτερά σαδιστικά
Η καρδιά του κόσμου πονά δυστυχισμένα
Η γη της Νιόβης ποτέ δικιά της πια
Μοιρολόι άσβηστο για τα περασμένα
Κύτταρο αγάπης την ψυχή αναριγά
Βουτώ στη θάλασσα, να διώξει τα φαρμάκια
Πόνους και αίματα, αυτή ξέρει να ξερνά
Ως υπερήρωας το αύριο σμιλεύω
Σπέρνω με λέξεις νέες ιδέες στα βουβά
[Έμπνευση από το βιβλίο «Ο αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης» της Ιωάννας Τσάτσου]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem