A BIG BANG Poem by Runa Svetlikova

er is niet meer nodig dan afstand om ons te zien zoals we zijn
het aangroeien en afsterven van tijdelijke structuren, licht
in het donker in het licht wij groeien in alle richtingen, een woeker

er is niet meer nodig dan afstand om ons te zien: levende fossielen
in steeds dezelfde banen die rekenen op enen en nullen omdat wij
niet tellen, niet snel genoeg om start van finish te onderscheiden

laat staan om thuis te komen. Roodkapje met de zevenmijlslaarzen
haast zich door onderzeese glasvezeldraad een oor in aan de andere kant
van de wereld. Een wolf, een grootmoe, een meisje en een jager

dansen samen een binaire chachacha. Ga van het pad schat
het vraagt niet meer dan afstand om ons te zien: een defecte cel
in een sterrenstelselhersenpan, een interstellaire boodschap van

parasitair lichtgevend mos, synapsen van glasvezel maar dan sneller
neuron aan / neuron uit, mens aan / mens uit
mensen als banaal signaal.