Alleengelaten weg, die zich verliest Poem by Hans Faverey

Alleengelaten weg, die zich verliest
in afstand. Met een hoefijzer of twee
drie, halfhartig geïnteresseerd
in roest − Een mond met alles nog
voor zich wat hem verliest.

Boven aan de trap, naast de echte trap,
ontluikt wat eerst moest verwelkt;

door mij gezien alsof het niet bij mij
heeft gehoord. (Doorboord.) En of een kat
soms mooiere ogen heeft dan een uil.
En of het water zijn vissen wel door-
zwemt tot op de jongste dag.