ALS DE KOMEET KOMT, EEN GEVALLEN STER Poem by John Leefmans

Als een elastiekje, rubberen bal, hete balata,
rekbaar, strekbaar, in vormen kneedbaar
pas ik mij aan, en zat
met Toearegs, Peulhs en Patata's
met Sinezen, Jampanezen, Hindostanen,
Libanezen, Otavalo's, Coronianen,
sprak ik, en zat, en at
met Angelen en Saksen en Hunnen,
met Knoeten en Auvergnats,
empathischer dan de vingertjes van Rome;
(is er empathischer tot ons gekomen?)

Mijn maatkostuum verbergt volkomen
het eeuwige pak, ransel, bult, bakru.
Een metronoom volgen mijn voeten andante
het aangegeven spoor, plooibaar, quick-quick-slow.
De resten razende onschuld, krijtende onrust,
moeten met vliegers en pijl en boog
geborgen in het ruim benedendeks
voor wie het gezonken schip ooit zal ontdekken,
archeologen.

Maar wat als nu
na al het leven (con sordino) onder de hemel,
jij crescendo een komeet verschijnt
als een gevallen ster;
kan het schip log van de pokken
en dagelijkse mossels
ooit nog de koers verleggen?